หลินชีเยี่ยไม่ได้เชี่ยวชาญในศาสตร์การทำนาย การขอห้องสงบและวัตถุสามอย่างนั้นเป็นเพียงกลอุบายเพื่อหลอกพวกธอร์เท่านั้นสิ่งที่เขาต้องการมีเพียงเซฟเฮาส์ที่ไม่มีใครสอดส่องและแผนที่หลินชีเยี่ยยืนอยู่ในห้องโถงใหญ่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มปลดคอเสื้อของตัวเองเมื่อคอเสื้อหลุดออก บนหน้าอกของเขามีแผ่นเกราะพิกเซลขนาดเท่าเล็บมือแนบติดอยู่บนผิวหนังนี่คือสิ่งที่จี้เนี่ยนแอบมอบให้เขาตอนที่เธอถูกจับ สิ่งที่เธอยอมเสี่ยงส่งมาให้แม้จะมีความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ ย่อมต้องสำคัญอย่างยิ่งหลินชีเยี่ยหยิบแผ่นเกราะพิกเซลนี้ออกมาวางไว้บนฝ่ามือแล้วพิจารณาอย่างสงสัยแผ่นเกราะนี้มีสีสันสับสนไร้ระเบียบ แต่พื้นผิวกลับเรียบเนียนอย่างยิ่ง ราวกับมีบางสิ่งถูกอัดด้วยแรงดันไฮดรอลิกจนแบนราบ เมื่อมองผ่านๆ แทบจะไม่รู้ว่ามันคืออะไร“จะเปิดมันยังไงดี……”หลินชีเยี่ยใช้มือลูบไล้แผ่นเกราะนี้ จนกระทั่งนิ้วโป้งลากผ่านบริเวณตรงกลาง แผ่นเกราะพิกเซลนี้ก็พองตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พิกเซลแต่ละเม็ดเหมือนมีชีวิตขึ้นมา ลอยขึ้นจากพื้นผิวของแผ่นเกราะ เมื่อเวลาผ่านไป แผ่นแบนสองมิตินี้ก็ก่อตัวขึ้นเป็นวัตถุสามมิติขนาดเท่าฝ่ามือโดยอัตโนมัติจากรูปร่างแล้ว นี่คือวิทยุสื่อสารเมื่อพิกเซลเม็ดสุดท้ายเข้าที่ หลินชีเยี่ยก็กำวิทยุสื่อสารพิกเซลไว้ในมือด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนจี้เนี่ยนมอบวิทยุสื่อสารนี้ให้เขาในช่วงสุดท้าย คงเพราะรู้ว่าตัวเองจะต้องเผชิญกับการทรมานอ
