หันไปสบตากับหลินชีเยี่ยครู่หนึ่ง ได้แต่จำใจเดินตามฮอดร์ไปอย่างไม่มีทางเลือก“พวกเราไปทางนี้” วิดาร์ชี้ไปอีกทิศทางหนึ่งของถนน แล้วก้าวเดินออกไป หลินชีเยี่ยมองดูเงาร่างของจี้เนี่ยนที่ถูกพาตัวไปอย่างซับซ้อน ดวงตาของเขาเป็นประกายวูบวาบ สุดท้ายก็เดินตามหลังวิดาร์ไปตึง! ตึง!พร้อมกับเสียงทุ้มหนักสองครั้ง ประตูคุกสีแดงตรงหน้าหลินชีเยี่ยก็ถูกล็อกสนิทพลังเทวะแผ่ขยายออกมาจากลูกกรงประตูคุก ปกคลุมทุกซอกทุกมุมของห้องขัง แข็งแกร่งราวกับหินผาวิดาร์เทพพฤกษายืนอยู่นอกห้องขัง เหลือบมองดูหลินชีเยี่ยและนักโทษหมายเลข 22 ในห้องข้างๆ อย่างเรียบเฉย แล้วหันหลังเดินจากไปผ่านไปครู่หนึ่ง หลินชีเยี่ยจึงลุกขึ้นยืนสำรวจ ‘กรงขัง’ ที่ว่านี้‘กรงขัง’ แห่งนี้ไม่ได้อยู่ที่เดียวกับคุกใต้ดินที่ใช้คุมขังและทรมานจี้เนี่ยน ที่นี่เหมือนกรงสัตว์ขนาดมหึมาสีแดง ถูกแบ่งออกเป็นห้องขังอิสระมากมาย บางห้องใหญ่โตมโหฬาร ขังยักษ์น้ำแข็งที่มีร่างกายใหญ่ราวกับภูเขาลูกเล็ก บางห้องก็มีขนาดปกติ ใช้ขังมนุษย์อย่างหลินชีเยี่ยห้องขังอิสระเหล่านี้รวมกันเป็นกำแพงสูงสีแดง ลอยอยู่กลางอากาศที่ขอบของแอสการ์ด ใต้เท้าของพวกเขาคือเหวลึกหมื่นจั้งหลินชีเยี่ยลองแผ่พลังจิตออกไป แต่ทำได้เพียงสัมผัสกำแพงพลังเทวะรอบๆ เท่านั้น ไม่สามารถทะลุผ่านห้องขังนี้ไปได้เลย เขาพึมพำว่า “กรงขังที่แม้แต่เทพเจ้าก็ยังถูกกักขังได้……”“เป็นไงบ้าง หาทางออกได้หรือยัง?” เสียงหนึ่งดัง
