้ระหว่างซุนหงอคงกับกิลกาเมช โรงพยาบาลก็ได้รับการฟื้นฟูเกือบสมบูรณ์แล้วลานที่แตกร้าวก็ได้รับการปรับให้เรียบเกือบหมดแล้ว หอพักพนักงานที่พังทลายลงมาก็ได้รับการสร้างใหม่บรรดาผู้ช่วยพยาบาลที่อพยพไปที่ประตูเหล็กก็ไม่ได้รับบาดเจ็บกำลังตบหน้าอกด้วยความหวาดกลัว ขณะที่เก็บกวาดสิ่งของที่ตกหล่นในโรงพยาบาลกิลกาเมชที่กลับไปสวมเสื้อคลุมสีเทาขาดรุ่งริ่ง นั่งเหม่อลอยอยู่ในลานที่โล่งเตียน“กิลกาเมช”หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปในลานแล้วเอ่ยเสียงเบา “กิลกาเมช?”กิลกาเมชได้สติกลับมา มองเขาอย่างจนใจแวบหนึ่ง “ข้าแค่ลืมเรื่องในอดีตไป ไม่ได้สมองเสื่อม……”หลินชีเยี่ยเกาหัวอย่างเก้อเขิน ถามอย่างสงสัยว่า “แล้วตอนนี้คุณลืมไปมากแค่ไหน?”“……ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” กิลกาเมชถอนหายใจยาว “ความทรงจำในอดีต ข้านึกไม่ออกแล้ว หากไม่ใช่เพราะยังมีความทรงจำหลังจากมาที่นี่ ข้าอาจจะลืมแม้กระทั่งชื่อตนเอง……ดีที่ข้ายังไม่ลืมอูรุก”“พอกลับไปแล้ว ผมจะไปคัดลอกประวัติศาสตร์เกี่ยวกับคุณมาสักสองสามเล่ม ถึงจะคลุมเครือและไม่ครบถ้วนแต่ก็ยังดีกว่าจำอะไรไม่ได้เลย” หลินชีเยี่ยกล่าวกิลกาเมชไม่ได้ปฏิเสธ แต่ถามตรงๆ ว่า “เจ้ามาเพื่อสุ่มความสามารถของซุนหงอคงหรือ?”“ครับ”“ตอนนี้เจ้าน่าจะยังสุ่มความสามารถของข้าได้อีกครั้งใช่หรือไม่? สุ่มไปพร้อมกันเลย”หลินชีเยี่ยพยักหน้า ยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้าง เบื้องหน้าในความว่างเปล่า มีวงล้อความสามารถสองวงลอยอยู่
