หลังจากฟังคำอธิบายของกิลกาเมชแล้ว หลินชีเยี่ยรู้สึกหวาดกลัวอย่างมากเมื่อคิดดูอย่างละเอียด การที่เขาสามารถรอดชีวิตจากผลข้างเคียงของเหรียญดาราได้นั้น ก็เป็นเพราะโชคช่วยจริงๆ และยังเป็นโชควาสนาครั้งใหญ่อย่างโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าอีกด้วยหากไม่ใช่เพราะมีโรงพยาบาลแห่งนี้ และมีซุนหงอคงที่บังเอิญสามารถออกจากโรงพยาบาลได้พอดี แม้ว่าเขาจะรอดพ้นจากฟ้าผ่าและทรายดูดมาได้ก่อนหน้านี้ แค่การหลงทางครั้งสุดท้ายที่พาตัวเองกลับไปอยู่ใต้เท้าของเทพทั้งสามอีกครั้ง ก็เพียงพอที่จะพรากชีวิตของเขาไปแล้ว!“คุณบอกว่าโชคร้ายเป็นเพียงหนึ่งในผลข้างเคียงเท่านั้นใช่ไหม? แล้วยังมีผลข้างเคียงอื่นๆ อีกเหรอ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างงุนงงกิลกาเมชจ้องมองเขาสักพัก “ข้าขอถามเจ้า หลังจากที่เจ้าใช้เหรียญดาราแล้ว เจ้าได้สร้างอะไรขึ้นมาใหม่บ้าง?”หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ “ตอนแรกผมสร้างใหม่……สร้างใหม่……ไม่ใช่สิ ผมสร้างใหม่……อะไรนะ?”สีหน้าของหลินชีเยี่ยค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสับสน จนในที่สุดก็เหลือเพียงความงุนงงบนใบหน้า“ผม……จำไม่ได้แล้ว?”หลินชีเยี่ยจำได้อย่างชัดเจนว่า เขาไม่เพียงแต่หนีรอดจากมือของกิบิล เทพเจ้าแห่งเปลวเพลิงเท่านั้น แต่ยังทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้อีกด้วย……แต่เขาทำได้อย่างไรกันแน่? ตัวเองกลับมาเป็นอะไรกันแน่ ถึงได้ทำร้ายเทพเจ้าองค์หนึ่งได้?หลินชีเยี่ยพยายามคิดอย่างหนัก แต่ความทรงจำส่วนนี้เหมือนเป็น
