หลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเตือนว่า “ตอนนี้จะออกไปเลยเหรอ? อาการป่วยของคุณยังไม่หายดีเลย ถึงออกไปได้ก็แค่ร่างวิญญาณ ไม่สามารถต่อสู้ได้นะ”“ข้ารู้” กิลกาเมชหยุดชั่วครู่ แล้วหันกลับมามองบัลลังก์สีดำที่โดดเดี่ยวอยู่ในลานกว้าง “แต่ถ้าแม้แต่ประชาชนของตัวเองก็ปกป้องไม่ได้ แล้วจะสมควรเป็นกษัตริย์ได้อย่างไร? กษัตริย์ผู้เดียวดายบนบัลลังก์……ข้าเบื่อหน่ายเต็มทีแล้ว!”เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินชีเยี่ยก็ไม่ขัดขวางอีก เขาจับชายเสื้อของกิลกาเมชไว้ จิตสำนึกค่อยๆ กลับคืนสู่โลกภายนอก……ซุนหงอคงยืนมั่นคงท่ามกลางทรายสีเหลือง มองไปยังร่างที่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนในระยะไกล ขมวดคิ้วเล็กน้อยหมัดที่ชกไปก่อนหน้านี้ แม้จะทำลายสมองของหุ่นเชิดวีรกษัตริย์ได้ แต่สำหรับหุ่นเชิดที่ถูกควบคุมด้วยแสงจันทราแล้ว มันก็ไม่ได้ทำให้สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปทั้งหมดขณะที่หุ่นเชิดวีรกษัตริย์โงนเงนลุกขึ้นจากซากปรักหักพัง คทาอาญาสิทธิ์ที่บรรจุพลังเทวะของซุนหงอคงก็ตกลงมาอยู่ในมือของมันอีกครั้ง พลังเทวะอันมหาศาลไหลเข้าสู่ร่างของหุ่นเชิด ทำให้พลังเทวะของมันพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ!“เขาตายแน่!” อินันนาที่บาดเจ็บสาหัสบินกลับขึ้นไปบนท้องฟ้า เมื่อเห็นภาพนี้ก็มีรอยยิ้มโหดเหี้ยมปรากฏบนใบหน้า “กิลกาเมชใช้คทาอาญาสิทธิ์แย่งชิงพลังเทวะของเขามาเสริมกำลังให้ตนเอง เท่ากับมีพลังเทวะระดับเทพหลักสองเท่า ถึงแม้การควบคุมจะไม่สะดวกนัก แต่ก็เพียงพอที
