่จะบดขยี้ลิงตัวนั้นได้ เมื่อรวมกับพวกเราแล้ว ต่อให้ลิงตัวนั้นมีความสามารถมากเพียงใด ก็ไม่มีทางสร้างความวุ่นวายอะไรได้……”“เขาประมาทเกินไป” นันนาเอ่ยเสียงเรียบ “หากเมื่อครู่เขาไม่ทุ่มสุดตัวออกหมัดนั้น แต่หลบหนีออกจากรัศมีการทำงานของคทาอาญาสิทธิ์ ด้วยความสามารถของเขา บางทีอาจจะสามารถฝ่าวงล้อมของพวกเราและหนีออกไปจากที่นี่ได้จริงๆ”“สัตว์เดรัจฉานก็คือสัตว์เดรัจฉาน รู้แต่จะแข่งขันความกล้าและความดุร้าย เทพเจ้าของต้าเซี่ยทั้งหมดโง่เช่นนี้หรือ?” กิบิลหัวเราะเยาะบนสนามรบที่มีทรายสีเหลืองปลิวว่อน หุ่นเชิดวีรกษัตริย์เหยียบย่ำบนคลื่นพลังเทวะที่แทบจะกลายเป็นรูปธรรมมือถือคทาอาญาสิทธิ์ เสื้อคลุมพลิ้วไหวตามสายลม ค่อยๆ ก้าวเดินไปทางซุนหงอคงคนหลังที่สูญเสียพลังเทวะไป สีหน้าไม่แสดงความตื่นตระหนกแต่อย่างใด เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองไปทางด้านหลังไม่ไกล“สิ่งที่เจ้าขอ ข้าทำสำเร็จแล้ว……ต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”เขาพึมพำ……หลินชีเยี่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้นข้างกายเขาในความว่างเปล่า ร่างที่สวมเสื้อคลุมสีเทาปรากฏขึ้น แม้จะมีบาดแผลเต็มตัว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างราวกับดวงดาวกิลกาเมชกวาดสายตาไปรอบๆ เห็นซากปรักหักพังที่เสียหายยับเยินโดยรอบ ในส่วนลึกของดวงตาปรากฏความโกรธที่ไม่อาจควบคุมได้ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง“อย่าร้องไห้สิ พวกเรายังไม่ตายมิใช่หรือ?”เมื่อได้ยินภาษาที่คุ้นเคย กิลกาเมชเบิกตากว้าง รีบหันห
