น้าไปมองท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น กลุ่มคนแก่ เด็ก และผู้อ่อนแอ กำลังหมอบอยู่หลังกำแพงที่พังทลาย ใบหน้าซีดเซียวอย่างยิ่งเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงสะอื้นของเขาสะเทือนใจทุกคน พวกเขาก้มหน้าลง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง บรรยากาศหดหู่และหนักอึ้งเด็กหญิงที่อายุมากกว่าเล็กน้อยยื่นมือลูบหลังเขา พลางปลอบโยนเบาๆ “กษัตริย์ของเราส่งเทพเจ้ามาแล้ว เขาเก่งมากเลย สามารถทำร้ายอินันนาได้ในพริบตา เขาจะต้องปกป้องพวกเราได้แน่”“เจ้าโกหก!” เด็กชายชี้ไปทิศทางหนึ่ง “เจ้าก็เห็นนี่ คทาอาญาสิทธิ์ดูดพลังเทวะของเขาไปแล้ว เขาไม่มีทางสู้กับเทพทั้งสามได้หรอก……แล้วก็……แล้วก็กษัตริย์ของเราก็ตายไปแล้ว ร่างตกอยู่ในมือของเทพทั้งสาม จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะส่งเทพเจ้ามาช่วยพวกเรา? นั่นเป็นแค่คำโกหกของเขาเท่านั้น!”ทาลีอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดอะไรไม่ออก“พวกนั้นคือลูกหลานของประชาชนของคุณ” หลินชีเยี่ยมองดูที่นี่แล้วอธิบายให้กิลกาเมชฟัง “คุณไม่ไปดูพวกเขาหน่อยเหรอ?”กิลกาเมชจ้องมองร่างเหล่านั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความซับซ้อนเขานิ่งเงียบไปนาน แล้วส่ายหน้า “ตอนนี้……ไม่ได้”“ทำไมล่ะ?”“ตอนนี้ข้าไม่คู่ควรที่จะเป็นกษัตริย์ของพวกเขา” กิลกาเมชมองไปที่สนามรบ “มีเหรียญดาราอยู่หรือไม่?”“มีครับ”หลินชีเยี่ยพยักหน้า ในมือของเขาเปล่งประกายเวทมนตร์อันงดงาม เรียกเหรียญดาราของกษัตริย์ที่ลอยอยู่บนท้องฟ้ามาสู่มือของตนแม้
