ื้นดินใต้เท้าให้แดงฉานเธอกัดฟันแน่น ใช้แรงทั้งหมดในร่างกายพยายามลุกขึ้นยืน ทว่าร่างกายกลับเหมือนถูกเทตะกั่วใส่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย……เธอร่ำไห้ น้ำตาผสมกับเลือดซึมผ่านแผ่นหินที่แตกร้าว ไหลลงไปตามรอยแยกเธอไม่เข้าใจ ว่าพวกเธอทำอะไรผิดกันแน่?พวกเธอเพียงแค่ทำตามคำสั่งของบรรพบุรุษ อาศัยอยู่ในเมืองอูนี้ สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ดูแลรักษาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้……พวกเธอไม่เคยรบกวนใคร แต่ภัยพิบัติกลับมาเยือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าพ่อตายแล้ว เจ้าเมือง และลุงคนอื่นๆ ก็ตายแล้ว ผู้บุกรุกต่างโลภอยากได้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ของพวกเธอ เทพเจ้าทั้งสามที่เคยเคารพนับถือกลับใช้พวกเธอเป็นเครื่องสังเวย วีรกษัตริย์ที่บรรพบุรุษสาบานว่าจะปกป้องถูกทำให้เป็นหุ่นเชิดแม้แต่วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเธอปกป้องมาหลายชั่วอายุคนก็ตกไปอยู่ในมือของเทพเจ้าเมื่อเผชิญหน้ากับภัยพิบัติ พวกเธอก็เหมือนลูกแกะที่รอถูกเชือด ดูเหมือนใครก็สามารถทำลายชีวิตของพวกเธอได้อย่างง่ายดายไม่มีใครอยู่ฝ่ายพวกเธอเลยน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจของทาลีไหลออกมาไม่หยุด เธอค่อยๆ หลับตาลง เตรียมต้อนรับความตายที่กำลังจะมาถึงในตอนนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นตราประทับที่ถูกไฟเผาจนดำสนิทวางนิ่งอยู่ในซากปรักหักพังข้างๆตัว นั่นคือตราลิ่ม……ตราลิ่มของอูรุกทุกบ้านทุกครัวเรือนในเมืองอูแขวนตราลิ่มแบบนี้นี่เป็นทั้งสัญลักษณ์และมรดกตกทอด บรรพบุรุษของพวกเธอได้ส่งต่อตราล
