าง คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาเป็นชั้นๆ จากบัลลังก์สีดำ ซัดกระแทกไปรอบๆ ทำให้สนามหญ้าพลิกกลับไปมา!ดวงตาของกิลกาเมชเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงฉาน เบิกกว้างด้วยความโกรธ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดเขากระแทกศีรษะเข้ากับพนักพิงของบัลลังก์อย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงทุ้มหนักน่าขนลุก รอยแตกร้าวกระจายไปทั่วบัลลังก์แข็งแกร่ง เลือดข้นไหลนองจนแทบจะย้อมบัลลังก์ให้กลายเป็นสีแดง“บ้าไปแล้ว… บ้าไปแล้ว! กิลกาเมชบ้าไปแล้ว!” บรากีมองภาพที่น่าตกใจตรงหน้า ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้จะทำอย่างไร “ไฉนเขาถึงมีปฏิกิริยารุนแรงเพียงนี้? เมื่ออครู่ยังสงบอยู่แท้ๆ”ซุนหงอคงขมวดคิ้วแน่น สายตาจับจ้องไปที่ม่านพลังสีทองด้านข้างภายใต้การปลดปล่อยพลังอย่างบ้าคลั่งของกิลกาเมช ม่านพลังสีทองที่กั้นระหว่างโรงพยาบาลกับลานกว้างเริ่มพร่าเลือนลงเรื่อยๆ หากมันแตกสลายโดยสมบูรณ์ พลังที่กิลกาเมชปล่อยออกมาในสภาพคลุ้มคลั่งจะต้องทำร้ายผู้ช่วยในโรงพยาบาลอย่างแน่นอนแต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมกิลกาเมชถึงได้คลุ้มคลั่งถึงขนาดนี้?“หรือว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นในโลกภายนอก?” ซุนหงอคงพึมพำกับตัวเองเขาลังเลชั่วครู่ ก่อนจะหันไปมองความว่างเปล่าด้านข้าง ดวงตาคู่นั้นหลับลงชั่วขณะ แล้วลืมขึ้น ทันใดนั้นเขาก็เห็นภาพที่หลินชีเยี่ยกำลังเห็นอยู่ในโลกภายนอกนอกเมืองที่รกร้างและปรักหักพัง เทพเจ้าสามองค์ยืนตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า ใต้เท้าของพวกเขาปรากฏร่างที่คุ้นเคยเคลื่อน
