ซู่ม!แสงกระบี่ทะลุผ่านเมฆา พริบตาเดียวก็ทะลุเมฆหนาทึบเป็นรูใหญ่กลางอากาศ หลินชีเยี่ยที่ปลดปล่อยเจตจำนงกระบี่เสร็จแล้ว ไม่ได้หันกลับมามอง รีบขี่เมฆพลิกกายพุ่งออกไปไกล!เขารู้ดีว่ากระบี่ที่โจวผิงทิ้งไว้นี้สามารถฆ่าไรจูได้ แต่ไม่มีทางฆ่ากิบิลได้อย่างแน่นอนพูดง่ายๆ ก็คือ ไรจูก็แค่สัตว์เทพ พลังสู้รบอย่างมากก็แค่ระดับเทพรอง แต่กิบิลเป็นเทพเจ้าหลักตัวจริง การคิดจะใช้เจตจำนงกระบี่ที่โจวผิงทิ้งไว้มาทำลายอีกฝ่าย ก็ไม่ต่างอะไรกับฝันกลางวันข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าการเลือกของหลินชีเยี่ยถูกต้องหลังจากหลินชีเยี่ยขี่เมฆพลิกกายหนีไปไกล คลื่นเจตจำนงกระบี่อันทรงพลังบนท้องฟ้าก็สลายไป ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดค่อยๆ เดินออกมาจากเปลวเพลิงชุดเกราะสีแดงของกิบิลแตกร้าวไปเกือบครึ่ง รอยกระบี่ที่น่ากลัวปรากฏขึ้นตั้งแต่ไหล่ถึงท้อง ดูอเนจอนาถอย่างมาก เลือดสดๆ ไหลหยดจากเกราะลงสู่เปลวเพลิง ส่งเสียงดังฉ่า“ตัวแทนคนนั้น……”ดวงตาที่โกรธแค้นของกิบิลกวาดไปด้านล่าง ไม่พบร่างของหลินชีเยี่ย หน้าอกจึงกระเพื่อมอย่างรุนแรงเขาแค่นเสียงเย็นชา กำลังจะไล่ตามออกไปอีกครั้ง แต่เสียงแหบเครือของชายชราก็ดังเข้ามาในหู“เครื่องสังเวยที่อินันนารวบรวมมาได้เพียงพอแล้ว กลับมาเถอะ”กิบิลขมวดคิ้วแน่น ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็หยุดร่างกาย หันกลับไปยังเรือจันทร์เสี้ยว……“ไม่ได้ไล่ตามมา”หลินชีเยี่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลังจากที่กิบิลหันหลังกลับเขา
