ก้มมองตะเกียบไม้ที่หักเป็นสองท่อนในมือ ดวงตาฉายแววสงสัยตั้งแต่สร้างตะเกียบไม้อันนี้ขึ้นมาจนถึงตอนนี้ ผ่านไปอย่างน้อยยี่สิบวินาทีแล้ว แต่มันกลับไม่หายไปเหมือนกับจอกศักดิ์สิทธิ์และรองเท้าบูต……หรือว่าสิ่งที่กำหนดระยะเวลาการคงอยู่ของสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ระดับชั้น?เหรียญดาราสีฟ้าอ่อนหมุนช้าลงเรื่อยๆ ในที่สุดก็ลอยนิ่งอยู่บนหลังมือของหลินชีเยี่ย ครู่ต่อมา มันก็เริ่มหมุนตามเข็มนาฬิกาอีกครั้งตะเกียบไม้ที่หักในมือของหลินชีเยี่ยหายวับไปในทันทีที่เหรียญดาราเปลี่ยนทิศทางการหมุนเป็นเพราะการหมุนตามเข็มนาฬิกาจริงๆ……หลินชีเยี่ยเก็บเหรียญดาราไว้ กำลังจะก้าวเดิน เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นจากท้องฟ้า!เปรี้ยง!!สายฟ้าแลบอันหนาใหญ่ราวกับมีตาเห็น พุ่งตรงมาที่ศีรษะของหลินชีเยี่ยโดยไม่ทันตั้งตัว กระแสไฟฟ้าหนาแน่นไหลผ่านทุกตารางนิ้วของผิวหนังในเวลาเพียงครึ่งวินาที หลินชีเยี่ยก็ถูกฟ้าผ่าจนใบหน้าดำเกรียม ผมชี้ตั้งขึ้นโชคดีที่ร่างกายของเขาแข็งแกร่งผิดปกติ แม้จะโดนฟ้าผ่าตรงๆ ก็ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตมีคนต้องการฆ่าฉัน?!ปฏิกิริยาแรกของหลินชีเยี่ยคือมีคนกำลังลอบทำร้ายเขา พลังจิตกวาดผ่านรอบๆ ทันที นอกจากก้อนเมฆฝนฟ้าคะนองที่บังเอิญลอยผ่านบนท้องฟ้า ก็ไม่มีเงาคนอื่นเลย“ไม่มีใคร……” หลินชีเยี่ยค้นหาหลายรอบ พลางพูดอย่างสงสัย “หรือว่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ?”เขาลังเลชั่วครู่ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว เท้าเพิ่งแตะพื้น ทรายตรงหน้าก็ท
