“ตื่นสิ!”ซุนหงอคงเอ่ยเสียงทุ้ม มือขวากำหมัดแน่น รวบรวมพลังอันน่าสะพรึงกลัว กระแทกเข้าที่ท้องของกิลกาเมชอย่างรุนแรง!ตูม!!คลื่นพลังที่มองไม่เห็นปะทุออกจากบัลลังก์สีดำ แผ่กระจายไปทั่วทุกซอกทุกมุมของลานในพริบตากิลกาเมชครางอื้ออึงด้วยความเจ็บปวด ร่างโน้มลงมา โซ่ตรวนหนักอึ้งที่พันธนาการร่างกายของเขาส่งเสียงดัง“ข้าจะฆ่าเจ้า!! ข้าจะต้องฆ่าเจ้า!!” กิลกาเมชคำรามอีกครั้งตูม!ซุนหงอคงขมวดคิ้ว ก่อนจะออกหมัดอีกครั้ง พยายามดึงกิลกาเมชออกจากความสับสน กลับคืนสู่ความเป็นจริงแต่ครั้งนี้ ดวงตาของอีกฝ่ายก็ยังคงไม่กลับมาเป็นปกติเขาพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาที่ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจ้องมองซุนหงอคงตรงหน้าอย่างดุดัน“ข้า… จะ… ฆ่าเจ้า……”“ข้า… คือกษัตริย์แห่งอูรุก……”“ผู้ใดทำร้าย… ประชาชนของอูรุก… ต้องตาย!!”ซุนหงอคงมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวของกิลกาเมช แล้วชะงักอยู่กับที่……“กิลกาเมช……”ท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ หลินชีเยี่ยรับรู้ถึงสถานการณ์ภายในโรงพยาบาล เขาขมวดคิ้วแน่นอาการกำเริบของกิลกาเมชครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อน……บ้าเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นกันแน่?!ในตอนนั้น เขาราวกับเห็นอะไรบางอย่าง จึงหรี่ตาลง มองไปยังสุดขอบฟ้าเปลวไฟที่โหมกระหน่ำลุกโชนขึ้นจากด้านหลังกำแพงเมืองอันมืดมิดในระยะไกล สะท้อนให้ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งเป็นสีแดงฉาน เสียงร่ำไห้ของผู้คนนับไม่ถ้วนและเสียงอาคารถล่มดังแว่วมา“เกิดเรื่องขึ้นที่เมืองอู
