งั้นเหรอ?!”หลินชีเยี่ยรู้สึกใจหายเขานึกถึงอาการของกิลกาเมชเมื่อครู่ ความคิดหนึ่งแวบผ่านสมองของเขาต้องรู้ว่า ชาวเมืองอูล้วนเป็นลูกหลานของอาณาจักรอูรุกในอดีต สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายก็ล้วนเป็นสายเลือดของอูรุก……พูดอีกนัยหนึ่ง เมืองอูก็คือส่วนหนึ่งของอาณาจักรอูรุกที่หลงเหลือมาจากอดีตกาลหรือว่า……สาเหตุที่กิลกาเมชป่วยนั้นเกี่ยวข้องกับเมืองอู?หลินชีเยี่ยกัดฟัน เร่งความเร็วสุดกำลัง พุ่งไปยังกำแพงเมือง!ชั่วขณะต่อมา เขาก็มาถึงกำแพงเมือง เมื่อก้มมองสถานการณ์ในเมือง ดวงตาพลันเบิกกว้างเมืองอูที่เคยสงบสุข บัดนี้ถูกไฟใหญ่ปกคลุม ศพที่ตายอย่างทรมานนับไม่ถ้วน พร้อมกับวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่หมองคล้ำนอนเกลื่อนกลาดอยู่ตามท้องถนน เลือดสดย้อมอิฐโบราณให้เป็นสีแดงฉาน ดูน่าสะพรึงกลัว“นี่มัน……”หลินชีเยี่ยพึมพำเสียงร้องโหยหวนและเสียงร่ำไห้ดังมาจากอีกด้านหนึ่งของเมือง หลินชีเยี่ยหันไปมอง ยังมีชาวเมืองอูจำนวนมากที่กำลังวิ่งหนีออกมาอย่างตื่นตระหนก พวกเขาหันกลับไปมองเป็นระยะ ราวกับว่ากำลังถูกยมทูตไล่ล่าบนซากปรักหักพังของอาคารที่พังทลาย มีร่างหนึ่งถือคทาอาญาสิทธิ์ด้วยมือซ้าย และถือจอกศักดิ์สิทธิ์ด้วยมือขวา ค่อยๆ เดินออกมาจากกองเพลิงเส้นเลือดมากมายลอยอยู่ในอากาศ ร่วงลงในจอกศักดิ์สิทธิ์ กลายเป็นของเหลวสีแดงฉาน โยกไหวไปตามขอบจอกมุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย“ใกล้จะเสร็จแล้ว……” เขายกจอกศักดิ์สิทธิ์ในมือขวาขึ้น แล้วเอ
