ปาร์กาชเห็นหลินชีเยี่ยหายตัวไป จึงรีบเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบนทันทีเมื่อเห็นแสงสีฟ้าอ่อนที่หมุนวนอยู่ในมือของหลินชีเยี่ย ปาร์กาชก็ชะงักไปชั่วขณะ“เหรียญดารา?”จากนั้นเขาก็ดูเหมือนจะนึกอะไรออก สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวมากขึ้น “แกวางแผนทั้งหมดนี้เพื่อจะได้เหรียญดารามาครอบครอง?!!”“ถูกต้อง” หลินชีเยี่ยยิ้มพลางกล่าว “น่าเสียดายที่นายความรู้สึกช้าเกินไป”แสงเวทมนตร์อันงดงามวาบขึ้นในมือของหลินชีเยี่ย ในชั่วพริบตาต่อมาดาบยาวสีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นชิ้ง!ใบมีดถูกชักออกจากฝัก!หลินชีเยี่ยมือหนึ่งถือเหรียญดารา อีกมือหนึ่งถือ [จั่นไป๋] ร่างกายพลันหายวับเข้าสู่ความว่างเปล่าม่านตาของปาร์กาชหดเล็กลง เขาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ประกายคมดาบฟาดฟันออกมาจากความว่างเปล่า เฉียดผ่านลำคอของเขาไปอย่างฉิวเฉียด ตัดเข้าที่แขนข้างหนึ่งดาบคมกริบจมลึกลงใต้ผ้าจีวรสีเหลืองทอง แต่กลับไม่สามารถตัดแขนให้ขาดได้ เพียงแค่ฝังอยู่ในนั้นราวกับฟันเข้าไปในเหล็กกล้า ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย!ดวงตาของหลินชีเยี่ยวาบขึ้นด้วยความประหลาดใจแม้แต่จั่นไป๋ยังไม่สามารถตัดผ่านได้ นั่นแสดงให้เห็นว่าผิวหนังของปาร์กาชที่ห่อหุ้มด้วยจีวรนั้นแข็งแกร่งเพียงใดไม่น่าแปลกใจเลยที่เมื่อครู่ปาร์กาชสามารถต่อสู้กับคนจำนวนมากและยังหนีรอดไปได้อย่างปลอดภัยปาร์กาชแค่นเสียงเย็นชา แทนที่จะถอย กลับรุกคืบ ใช้แขนล็อกดาบของหลินชีเยี่ยไว้ ดวงตาของเขาระเบิดด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์อันท
