ตะวันออกเวลาที่เทพเจ้าทั้งสองให้ไว้กับตัวแทนกำลังจะหมดลงปาร์กาชที่อ่อนล้าจากการใช้พลังงานเกินขีดจำกัดรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาทันที เขาเงยหน้ามองไปทางหลินชีเยี่ยที่อยู่ข้างๆ และถามอย่างร้อนรน“ไมเยอร์ส จอกศักดิ์สิทธิ์นี้ใช้ยังไงกันแน่? ทำไมคำอธิษฐานของฉันถึงไม่เป็นจริง? เครื่องบูชาที่ฉันให้ไปไม่พอเหรอ?”หลินชีเยี่ยมองดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ขึ้นในที่ไกล แล้วหันมาสบตากับปาร์กาช ใบหน้าหนุ่มแบบตะวันตกที่ดูอ่อนโยนนั้น ยิ้มอย่างสง่างาม“ไมเยอร์ส! ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว! บอกฉันมาสิว่าต้องใช้ของสิ่งนี้ยังไง!!” ปาร์กาชรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นมาจากหน้าอก ทั้งร่างสั่นสะท้าน เขาคว้าไหล่ของหลินชีเยี่ยด้วยสองมือ แล้วตะโกนอย่างคลุ้มคลั่งราวกับรับรู้ถึงความสิ้นหวังและความกระวนกระวายของปาร์กาช เหรียญดาราที่กำลังจะจากไปบนท้องฟ้า จู่ๆ ก็หยุดชะงัก มองลงมาด้านล่างด้วยความสงสัยภาพนี้ถูกจับได้ด้วยพลังจิตของหลินชีเยี่ยอย่างชัดเจนเหลืออีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้นที่จะได้ครอบครองเหรียญดาราเขาต้องการอารมณ์ด้านลบมากกว่านี้……และตอนนี้ คนเดียวที่สามารถสร้างอารมณ์ด้านลบได้ก็คือปาร์กาชที่อยู่ตรงหน้าภายใต้สายตาของปาร์กาชที่ร้อนรนจนแทบจะพ่นไฟออกมา หลินชีเยี่ยยื่นมือออกไปปรับแว่นตาข้างเดียวอย่างไม่รีบร้อน“ของปลอม”ปาร์กาชชะงัก “อะไรที่ปลอม?”“ทุกอย่างเป็นของปลอม” เสียงของหลินชีเยี่ยนุ่มนวลอย่างยิ่ง “จอกศักดิ์สิทธิ์ คำทำนาย และ
