ตัวผม……ทุกอย่างล้วนเป็นของปลอม สิ่งที่อยู่ในมือคุณไม่ใช่จอกศักดิ์สิทธิ์ของกษัตริย์ มันเป็นเพียงกาเหล้าของชายรูปงามที่ชอบหมักเหล้าเท่านั้น ต่อให้คุณฆ่าทุกคนในโลกแล้วนำมาบูชายัญต่อหน้ามัน มันก็ไม่มีทางช่วยให้ความปรารถนาของคุณเป็นจริงได้”ปาร์กาชยืนนิ่งราวกับรูปปั้น“เป็นไปไม่ได้… เป็นไปไม่ได้!” ปาร์กาชส่ายหัวโดยไม่รู้ตัว พึมพำว่า “ฉันพยายามอย่างมากกว่าจะแย่งมันมาได้……ถ้ามันเป็นของปลอม แล้วรอยประทับเทพเจ้าในร่างกายฉันจะทำยังไง?!”“ไม่มีทางเลือก” หลินชีเยี่ยหันหน้าไป แสงรุ่งอรุณสาดส่องบนใบหน้าของเขาและปาร์กาช พูดอย่างสงบ“หลายวันมานี้ ผมพยายามถ่วงเวลามาตลอด ก็เพื่อจะรอจังหวะที่รอยประทับเทพเจ้าของพวกคุณจะออกฤทธิ์พอดีตอนนี้คุณไม่มีเวลาแล้ว คุณไม่ทันไปหาจอกศักดิ์สิทธิ์ของจริง และไม่ทันไปขอร้องให้เทพเจ้าสององค์นั้นไว้ชีวิตคุณ สิ่งเดียวที่คุณทำได้คือรอความตายที่นี่…ตามแผนของผม นอกจากคุณแล้ว ควรจะมีตัวแทนที่รอดชีวิตอีกสองสามคนด้วย แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะแข็งแกร่งขนาดนี้ แข็งแกร่งถึงขนาดสามารถฆ่าพวกเขาทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้น สมแล้วที่เป็นตัวแทนของเทพเจ้าสูงสุด”หลินชีเยี่ยกล่าวอย่างทึ่งๆปาร์กาชกำกาเหล้าที่กำลังหลั่งสุราออกมาไว้แน่น จ้องตาหลินชีเยี่ยเขม็ง สีหน้าบิดเบี้ยวน่ากลัว “ไมเยอร์สนาย… หลอกพวกเรา?!!! ทำไม?! มันมีประโยชน์อะไรกับนาย?!!”“ขอโทษด้วย อย่าเรียกผมว่าไมเยอร์ส”หลินชีเยี่ยยกมือถอดแว่นตาข้าง
