หยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาถาม “เกิดอะไรขึ้นหรือท่านเจ้าเมือง”เจ้าเมืองยันไม้เท้าโบกมือเบาๆ คนด้านหลังคนหนึ่งก็อุ้มกล่องไม้เดินมาหน้าหลินชีเยี่ยแล้วเปิดมันออกภายในกล่องไม้มีลูกแก้วคริสตัลสีน้ำเงินเข้มวางอยู่อย่างเงียบๆ“นี่คือ……”“เหล่าลิ่วเอ๋ย! บัดนี้เจ้าก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ตามกฎของเมืองอูของเรา แต่ละครอบครัวต้องรับวัตถุศักดิ์สิทธิ์หนึ่งชิ้นไปดูแลรักษา สืบทอดต่อกันมาหลายชั่วอายุคน……ลูกแก้วนี้ แต่เดิมเป็นของที่บิดามารดาเจ้าดูแล เมื่อพวกเขาประสบเหตุไม่คาดฝัน และเจ้าก็มีความสามารถพอที่จะดูแลมันได้แล้ว ต่อไปมันก็จะเป็นของเจ้า”เจ้าเมืองเดินมาตรงหน้าเขา พูดอย่างจริงจังหลินชีเยี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ได้สติ รับกล่องไม้ที่บรรจุลูกแก้วคริสตัลมาถือไว้“ขอรับท่านเจ้าเมือง” หลินชีเยี่ยตอบรับเจ้าเมืองตบไหล่เขาเบาๆ แล้วหันหลังจากไปหลินชีเยี่ยกอดกล่องไม้ในมือ ยืนอยู่กลางลานกว้างคนเดียว ชั่วขณะหนึ่งยังรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง‘หลังจากบรรลุนิติภาวะ แต่ละครอบครัวจะได้รับมอบหมายให้ดูแลวัตถุศักดิ์สิทธิ์หนึ่งชิ้น……เรื่องนี้ฟังดูแปลกประหลาดมากเลยนะ?’‘มันเหมือนกับคนในเมืองหนึ่งอ้างว่าหลังจากบรรลุนิติภาวะ ทุกคนจะได้รับอนุญาตให้เลี้ยงหมีแพนด้าตัวใหญ่หนึ่งตัว ซึ่งฟังดูเหลือเชื่อมาก’ไม่ว่าจะอย่างไรวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกยัดเยียดใส่มือมา ไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยมือไม่รับหลินชีเยี่ยอุ้มกล่องไม้แล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว พ
