ลังจิตแผ่ขยายออกไป เริ่มสำรวจนครรัฐโบราณและสิ่งลี้ลับแห่งนี้นครรัฐนี้ไม่ได้ใหญ่โตนัก หลินชีเยี่ยประเมินคร่าวๆ ว่าประชากรในเมืองอูมีไม่ถึงสามร้อยคน แต่ทุกครอบครัวมีลูกหลายคน ดังนั้นเมื่อคำนวณแล้ว ในเมืองมีประมาณสามสิบกว่าครอบครัวนั่นหมายความว่าแค่ในนครรัฐนี้ก็ซ่อนวัตถุศักดิ์สิทธิ์อยู่สามสิบชิ้นแล้ว?แล้วคลังสมบัติทั้งหมดล่ะ?‘คลังสมบัติของทานกิลกาเมชน่าสะพรึงกลัวถึงขนาดนี้เลยเหรอ?’แต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็ไม่ได้เกินเลยเท่าใด วัตถุศักดิ์สิทธิ์ก็มีระดับชั้นแตกต่างกัน ตั้งแต่เข้ามาในคลังสมบัตินี้ หลินชีเยี่ยก็ยังไม่เคยเห็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ดูน่าประทับใจเลยรองเท้าบู๊ตที่วิ่งเร็วเท่าไรก็ไล่ตามได้เร็วเท่านั้น หอกยาวและนกที่บินไปมาอย่างสนุกสนานกาน้ำที่ชอบดูคนร้องรำทำเพลงและมีเหล้าไม่มีวันหมด……แม้จะเรียกว่าวัตถุศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อเทียบกับดาบอามาโนะมุราคุโมะของหลินชีเยี่ยและ [ภัยพิบัติเทพ] ในมือของยูริ ทากิชิโระแล้ว มันก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลยแน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าในเมืองอูทั้งหมดจะไม่มีวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่น่าประทับใจเลยเคร้ง!!ในร้านตีเหล็กริมถนน ชายร่างกำยำเปลือยท่อนบนกำลังถือค้อนสีดำเล็กๆ ตีกระบี่อย่างตั้งใจทุกครั้งที่เขาตีค้อนลงมา สายฟ้าแลบจะปรากฏบนท้องฟ้า พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วถนน แม้แต่หลินชีเยี่ยก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันชายที่กำลังตีค้อนนั้นเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ปรากฏก
