ชายฉกรรจ์หลายคนลากรถไม้ ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปบนทะเลทรายเสียงหัวเราะและด่าทออย่างหยาบคายดังก้องในอากาศ ภาษาโบราณแบบนี้ เมื่อเข้าสู่หูของหลินชีเยี่ยก็แปลงเป็นภาษาจีนที่เขาเข้าใจได้โดยอัตโนมัติ“พวกเจ้าว่าวันนี้พวกเราจะขอสุราชั้นเลิศได้เพียงใด?”“อย่างน้อยก็ต้อง 80 จิน ครั้งที่แล้วเอากลับไปน้อยเกินไป ท่านเจ้าเมืองถึงกับกริ้ว”“ครั้งที่แล้วก็เพราะเหล่าชีแอบดื่มไปมากระหว่างทาง ไม่เช่นนั้นยามนำกลับไปคงไม่เหลือแค่ 40 จินหรอก”“เหล่าลิ่ว พูดอะไรบ้างสิ เงียบเป็นเป่าสากตลอด แบบนี้เดี๋ยวจะไปเรียกเสียงหัวเราะจากท่านเทพสุราได้อย่างไร”“ช่างมันเถอะ นิสัยเขาเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่วัยเยาว์ วันนี้พวกเราคนอื่นๆ ต้องตะโกนให้ดังหน่อย ออกแรงให้มากขึ้น”“……”หลินชีเยี่ยตามพวกเขาออกจากเมืองมุ่งหน้าไปทางทะเลทรายทิศตะวันออก ความสงสัยในใจของเขายิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ‘เทพสุรา? นั่นคืออะไรกัน?’หลังจากเดินไปประมาณครึ่งชั่วโมง กลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านี้ก็หยุดเท้าลงหน้าโอเอซิสที่แห้งเหือดแห่งหนึ่งพวกเขาวางรถไม้ที่ลากมาลง แล้วรวมตัวกันที่หน้าแอ่งน้ำที่ว่างเปล่า รวบรวมกิ่งไม้ในบริเวณใกล้เคียงมากองรวมกัน ชายฉกรรจ์คนหนึ่งก้มตัวลงข้างกองกิ่งไม้ พยายามสีไม้เพื่อจุดไฟอย่างแรง“ทุกคนเตรียมพร้อม คราวนี้ใช้ท่าระบำใหม่ที่ซ้อมเมื่อคืน!”ชายฉกรรจ์ที่เหลือกระจายตัวไปตามมุมต่างๆ ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ จ้องมองไปยังถ้ำมืดมิดกลางแอ่งน้ำ
