“ของใหญ่ขนาดนี้……ไม่แปลกที่ท่านกิลกาเมชบอกว่าฉันเอาไปไม่ได้”หลินชีเยี่ยบินไปรอบๆ ลูกบาศก์นี้ พยายามใช้ [อนธการกัดกร่อน] ควบคุมมัน แต่ไม่ว่าหลินชีเยี่ยจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่สามารถขยับมันได้แม้แต่น้อย แม้แต่เครื่องหมายของเวทย์อัญเชิญก็ไม่สามารถสลักลงบนมันได้คลังสมบัตินี้ ดูเหมือนจะเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังหลินชีเยี่ยวางฝ่ามือลงบนพื้นผิวของลูกบาศก์ คลื่นระลอกแล้วระลอกเล่าแผ่ออกจากพื้นผิวของคลังสมบัติลวดลายสีทองเข้มค่อยๆ สว่างขึ้น ในชั่วขณะถัดมา ร่างของเขาก็หายไปจากที่เดิมเมื่อหลินชีเยี่ยลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ที่มีเม็ดทรายปลิวว่อนไปทั่ว“นี่คือพื้นที่ภายในคลังสมบัติงั้นเหรอ? ใหญ่กว่าที่คิดไว้มากเลย”หลินชีเยี่ยมองไปรอบๆ ภายใต้ท้องฟ้าสีครามนั้น มีเนินทรายนับไม่ถ้วนทอดยาวสุดลูกหูลูกตา มองไหลไปเท่าไรก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุดตามความเข้าใจของหลินชีเยี่ย คลังสมบัติของกษัตริย์ควรจะเป็นโกดังเก็บวัตถุศักดิ์สิทธิ์ แต่คลังสมบัติกลับมีทิวทัศน์ธรรมชาติปรากฏอยู่ ดูสมจริงอย่างมากแต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก กิลกาเมชสามารถพาช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดของอูรุกทั้งครอบครัวย้ายเข้ามาอยู่ในคลังสมบัติได้ แสดงว่าที่นี่ต้องมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมแก่การดำรงชีวิตอยู่ของมนุษย์แน่นอนไม่รู้ว่าหลังจากผ่านไปหลายพันปี ครอบครัวนั้นจะยังมีชีวิตอยู่ในคลังสมบัตินี้หรือไม่หลินช
