โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหลินชีเยี่ยเดินผ่านระเบียงทางเดินที่เงียบสงบของโรงพยาบาล ตรงไปยังลานกลางแจ้งหลังจากเหตุการณ์คลุ้มคลั่งของกิลกาเมชครั้งล่าสุด โรงพยาบาลทั้งหมดเข้าสู่สภาวะเงียบสงบ ผู้ช่วยพยาบาลทุกคนพยายามเคลื่อนไหวอย่างเงียบที่สุดในชีวิตประจำวัน กลัวว่าจะรบกวนราชาเสียสติที่นั่งอยู่บนบัลลังก์กลางลานซึ่งกำลังสับสนวุ่นวายกิลกาเมชที่ถูกล่ามโซ่อยู่บนบัลลังก์สีดำค่อยๆ ลืมตาขึ้น ราวกับรู้สึกถึงการมาของหลินชีเยี่ยเมื่อเทียบกับเมื่อวาน ใบหน้าของกิลกาเมชดูซูบซีดลงไปอีก ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย กำลังจ้องมองหลินชีเยี่ยที่อยู่ตรงหน้าอย่างอ่อนแรง“มีอะไรหรือ?” เขาเอ่ยถามด้วยเสียงแหบแห้ง“มีเทพเจ้ากำลังจ้องคลังสมบัติของคุณอยู่” หลินชีเยี่ยพูดอย่างจริงจังเมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของกิลกาเมชไม่ได้แสดงความประหลาดใจ เขาหัวเราะเยาะและพูดว่า“คลังสมบัติของข้าเก็บรวบรวมวัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดจำนวนมาก มันเพียงพอที่จะทำให้อาณาจักรเทพใดๆ ในโลกต้องคลุ้มคลั่งยามที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ก็มีเทพเจ้ามากมายที่หมายปองมัน ไม่คิดว่าผ่านมานานปานนี้แล้ว ยังมีผู้คิดถึงมันอยู่……”“สิ่งที่ผมสงสัยคือ ทั้งๆ ที่ในโลกแห่งความเป็นจริง คลังสมบัติกษัตริย์ได้หายสาบสูญไปนานแล้ว ทำไมถึงมีข่าวออกมาในตอนนี้?” หลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ผมสงสัยว่าสภาพของคุณตอนนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”“อาจจะเป็นอย่าง
