ใกล้มันไม่ได้” กิลกาเมชพยักหน้า “คนอื่นอาจจะไม่มีทางจัดการกับเต่ายักษ์ตนนี้ได้ แต่เจ้าน่าจะทำได้… เจ้ามี[โทสะของทรราช] ของข้าอยู่ แค่ปล่อยคลื่นพลังออกมาเล็กน้อย มันก็จะไม่โจมตีเจ้า”ดวงตาของหลินชีเยี่ยเริ่มสว่างขึ้นทีละน้อย“ผมเข้าใจแล้ว”กิลกาเมชครุ่นคิดครู่หนึ่ง อ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าดวงตากลับเบิกกว้างขึ้นอย่างฉับพลัน!ใบหน้าที่ซูบซีดและอ่อนแอนั้นบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนขึ้นมาทีละเส้น ภายใต้การดิ้นรนอย่างสุดกำลังของเขา โซ่ตรวนบนบัลลังก์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ส่งเสียงดังกังวานหลินชีเยี่ยถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วแน่น‘มาอีกแล้ว…’ดวงตาของกิลกาเมชที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย จู่ๆ ก็เบิกกว้าง มองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังระแวดระวังศัตรูที่กำลังจะปรากฏตัวขึ้น ณ ที่ใดที่หนึ่ง“พวกแกอีกแล้ว……พวกแกอีกแล้ว!! ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด!”เสียงคำรามของกิลกาเมชผสมผสานกับเสียงโซ่เหล็กดังกังวาน สะท้อนก้องไปทั่วโรงพยาบาล บรรดาผู้ช่วยพยาบาลที่กำลังยุ่งอยู่กับการซักผ้าและทำอาหารต่างตื่นตกใจ พูดกระซิบกระซาบกันเบาๆ มองไปทางลานด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะก้มหน้าเร่งมือทำงานให้เร็วขึ้นร่างหนึ่งสวมจีวรขาดวิ่นกระโดดลงมาจากชั้นสองซุนหงอคงมองไปที่กิลกาเมชที่กำลังคลุ้มคลั่งบนบัลลังก์ แล้วหันไปถามหลินชีเยี่ย“เกิดอะไรขึ้น?”“ผมเจอคลังสมบัติของเขาแล้ว เพิ่งถามไปไม่กี่คำ
