ดิ์ครับ ท่านผู้อำนวยการทานอาหารแล้วหรือยังครับ? ไปทานด้วยกันไหมครับ?”“สวัสดี พวกนายทานกันเถอะ ฉันไม่หิว”“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรแห่งข้า”“อรุณสวัสดิ์……หืม?”หลินชีเยี่ยพูดได้เพียงครึ่งประโยค ก็ต้องหุบปากลง มองเยลันเดที่มีใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเมตตาตรงหน้าอย่างจนปัญญาหลังจากพูดประโยคนั้นจบ สายตาของเยลันเดก็มองข้ามหลินชีเยี่ยไป ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า พลางพึมพำกับตัวเองไม่หยุด“เจ้าทำได้ดีมาก บุตรแห่งข้า……เจ้าทำได้ดีมาก บุตรแห่งข้า”หลินชีเยี่ยถอนหายใจยาว ครั้งนี้กลับมาที่ศูนย์ไจเจี้ย เขาลืมถามหมอหลี่เกี่ยวกับอาการป่วยของเยลันเด ได้แต่รอคราวหน้าเมื่อมีเวลาว่างค่อยแวะมาอีกครั้งหลินชีเยี่ยเดินผ่านระเบียงตรงไปยังห้องผู้อำนวยการ เปิดทางเข้าคุกใต้ดินแล้วเดินเข้าไปการเข้ามาในโรงพยาบาลครั้งนี้ เขาต้องการทำการทดลองที่เมืองหลินเจียง แม้หลินชีเยี่ยจะไม่ได้ฆ่าสิ่งลี้ลับสักตัว แต่เขาไม่ลืมว่าก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในนรก เขาได้ฆ่าทูตสวรรค์และปีศาจที่ถูกมลทินไปจำนวนมากทูตสวรรค์และปีศาจก็จัดอยู่ในกลุ่มสิ่งมีชีวิตเทพปกรณัม แต่พวกนั้นตายไปนานแสนนานแล้ว วิญญาณก็ไม่อยู่สิ่งที่หลินชีเยี่ยฆ่าก็เป็นเพียงซากศพที่ถูกพลังคธูลูควบคุม……งั้นสิ่งมีชีวิตในระบบคธูลูที่เขาฆ่าด้วยมือตัวเอง จะมีโอกาสกลายเป็นผู้ช่วยพยาบาลได้หรือไม่ด้วยความคิดเช่นนี้ หลินชีเยี่ยเดินมาถึงกลางคุกใต้ดินเขากวาดตามองไปรอบๆ ทันใดนั้นก็ชะงักไปคุกขนาดใหญ่โตว่
