ต้าเซี่ยศูนย์ไจเจี้ยเครื่องบินลำหนึ่งบินวนเหนือน่านน้ำ ค่อยๆ ร่อนลงบนลานจอดของศูนย์ไจเจี้ยหลินชีเยี่ยพาอูเฉวียนกระโดดลงจากเครื่องบินทหาร ตามด้วยไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ“กลับมาอีกแล้ว……” อันชิงอวี๋กวาดตามองสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย เขานึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม“ใช่” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “ครั้งที่แล้วที่มาที่นี่ ยังเป็นคนไข้และนักโทษที่ถูกกักขัง ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ที่นี่กลับไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด”[พวกคุณเคยเป็นนักโทษที่นี่ด้วยเหรอ?] เจียงเอ่อร์ถามอย่างสงสัย“นึกไม่ถึงใช่มั้ยล่ะ?” อันชิงอวี๋หัวเราะ “ฉัน ชีเยี่ย เฉาเยวียน ต่างก็เคยอยู่ในศูนย์ไจเจี้ยมาก่อน ต่อมาพวกเราก็หนีออกมาด้วยกัน จึงเกิดเป็นจุดเริ่มต้นของหน่วยม่านราตรี”[อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง] เจียงเอ่อร์พยักหน้า ก่อนจะพูดติดตลกว่า [งั้นฮวงจุ้ยที่นี่คงดีมากแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่มีพวกปีศาจออกมาได้มากมายขนาดนี้สิน้า]ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ร่างที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวพร้อมกับยามรักษาการณ์หลายคนก็เดินเข้ามา“หมอหลี่?”เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยนั้น หลินชีเยี่ยเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?”ในฐานะแพทย์ผู้ดูแลหลินชีเยี่ยในอดีตและผู้อำนวยการของโรงพยาบาลจิตเวชหยางกวง หลินชีเยี่ยคุ้นเคยกับอีกฝ่ายเป็นอย่างดี สมุดบันทึกที่เขียนด้วยลายมือในความทรงจำของเขาเกี่ยวกับโรงพยาบาลนั้นก็เป็นฝีมือของคนผู้นี้หมอหลี่ยิ้มอย่างจนใจ“ส
