งหน้าถูกกลืนหายไปในทะเลเพลิงอย่างสิ้นเชิง ในความคลุมเครือยังได้ยินเสียงร้องของเด็กๆ ที่ค่อยๆ อ่อนแรงลง และเสียงไอรุนแรงของผู้เฒ่าหลิวและท่ามกลางทะเลเพลิงที่ลุกโชนนี้ บนยอดของหอพักหลังเล็ก ใบหน้าคนที่ทำจากเปลวไฟบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นมาๆ หายๆ“นี่มันอะไรกันแน่……” เสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้วจ้องมองใบหน้าเปลวเพลิงนั้น สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่งอูเฉวียนวัยเพียง 11 ปี ถูกเสิ่นชิงจู่ปกป้องไว้ด้านหลัง มองดูใบหน้าไฟนั้นด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเล็กๆ ซีดขาว ในขณะที่ทั้งสองคนตกใจกับภาพอันน่าสยดสยองนี้ เสียงร้องไห้ของเด็กๆ ในหอพักเล็กๆ ก็ค่อยๆ เงียบหายไป เสียงไอก็อ่อนลงจนแทบไม่ได้ยิน เหลือเพียงเสียงแตกปะทุของเปลวไฟที่โลมเลียไปตามตัวอาคาร สะท้อนก้องในลานกว้างสีหน้าของเสิ่นชิงจู่ยิ่งดูแย่ลงเรื่อยๆ“นายรออยู่ตรงนี้! พี่จะไปช่วยคน!”เขากัดฟันแน่น คว้าท่อนเหล็กร้อนๆ ข้างตัวขึ้นมา ไม่สนใจใบเพลิงหน้าคนเหนือศีรษะ แล้วพุ่งเข้าไปในทะเลเพลิงอย่างไม่ลังเล!อย่างไรก็ตาม เมื่อร่างของเขาวิ่งไปถึงประตูหอพักเล็กๆ หนวดไฟราวกับงูเพลิงหลายเส้นก็ยื่นออกมาจากทะเลเพลิง พุ่งเข้าจับแขนขาของเสิ่นชิงจู่อย่างรวดเร็วดวงตาของเสิ่นชิงจู่หรี่ลง เขากำท่อนเหล็กแน่น อาศัยประสบการณ์การต่อสู้หลายปีและสัญชาตญาณนักสู้ หลบหนวดไฟได้อย่างคล่องแคล่ว แต่ในตอนนั้นเอง เสาค้ำยันที่ถูกไฟห่อหุ้มก็พุ่งออกมาจากในตึก กระแทกเข้ากับหน้าอกของเขา!โครม!ร่างของเสิ่นชิ
