งจู่ลอยกระเด็นออกมาเหมือนว่าวขาดสาย ร่วงลงพื้นอย่างแรง“พี่ชิงจู่!” อูเฉวียนตะโกนเสียงดัง วิ่งเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็วเสิ่นชิงจู่มีเลือดไหลออกจากมุมปาก เขาใช้สองมือยันพื้น พยายามลุกขึ้นอย่างโซเซ ทว่างูเพลิงหลายตัวได้เลื้อยมาถึงตัวเขาแล้ว ดวงตาของอูเฉวียนฉายแววเด็ดเดี่ยว เขารีบเก็บท่อนเหล็กที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ยืนอยู่เบื้องหน้าเสิ่นชิงจู่ ไม่รู้ว่าได้พละกำลังมาจากไหน เขาใช้แรงทั้งหมดฟาดกลับไปที่งูเพลิงสองตัวนั้น“ระวัง!” เสิ่นชิงจู่ใช้แรงทั้งหมดผลักอูเฉวียนล้มลงบนพื้น หลบหลีกการโจมตีของงูเพลิงอีกหลายตัวที่ตามมาหากช้าไปอีกครึ่งวินาที ร่างกายของอูเฉวียนคงจะมีรูโหว่เพิ่มขึ้นอีกหลายรู เขาเบิกตากว้าง ตะโกนใส่อูเฉวียนที่อยู่ใต้ร่างว่า“นายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?!”อูเฉวียนนอนอยู่บนพื้น กัดริมฝีปากแน่น แสงไฟสะท้อนในดวงตาของเขา ใบหน้าเยาว์วัยเต็มไปด้วยความดื้อรั้นเสิ่นชิงจู่จ้องมองใบหน้าประหลาดในทะเลเพลิงด้วยความโกรธ คว้าท่อนเหล็กที่บิดเบี้ยวแล้วจากพื้น วิ่งตรงไปยังดาดฟ้าชั้นสามอย่างบ้าคลั่งเขาเหยียบขอบดาดฟ้า ร่างลอยขึ้นสู่อากาศชั่วครู่ ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความดุร้าย ยกท่อนเหล็กในมือขึ้นฟาดลงไปที่ใบหน้าเปลวไฟตรงหน้า!ฟิ้ว!ท่อนเหล็กสัมผัสกับใบหน้าเปลวเพลิง แต่กลับทะลุผ่านราวกับไม่มีอะไรอยู่ การโจมตีทางกายภาพไม่สามารถส่งผลกระทบใดๆ ต่อมันได้เลยม่านตาของเสิ่นชิงจู่หดเล็กลงทันที ร่
