างกายในอากาศสูญเสียจุดรองรับ ร่วงหล่นลงสู่ทะเลเพลิงเบื้องล่าง“พี่ชิงจู่!!” อูเฉวียนเห็นเช่นนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาจากเบ้าตาอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงร้องไห้อย่างปวดร้าวดังก้องไปทั่วท้องฟ้าในขณะเดียวกัน แสงสีดำอันสับสนก็วนเวียนรอบตัวเขา ดวงตาที่กระวนกระวายของเขาเริ่มมีความมืดมิดปกคลุมกลายเป็นลึกล้ำและลี้ลับ!ขณะที่เขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะวิ่งเข้าไปในทะเลเพลิง เสียงคำรามก็ดังออกมาจากกองไฟ!อาณาเขตสุญญากาศแผ่ขยายไปทั่ว ดูดอากาศในลานทั้งหมดออกไป เปลวไฟที่ปกคลุมอาคารโดยรอบและใบหน้าไฟประหลาดบนท้องฟ้าก็ดับวูบหายไปในพริบตาความรู้สึกหายใจไม่ออกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนปกคลุมหัวใจของอูเฉวียน ทำให้เขารู้สึกมึนงงและเกือบจะล้มลงกับพื้น โชคดีที่ความรู้สึกนี้คงอยู่ไม่ถึงสองวินาที อากาศก็กลับคืนมาอีกครั้งเถ้าถ่านสีดำหมุนวนในอากาศร้อนระอุ ท่ามกลางซากปรักหักพังทั่วพื้น ร่างหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเขาอุ้มเด็กคนหนึ่งขึ้นมาจากซากปรักหักพัง เดินโซเซไปข้างหน้า แต่เพิ่งเดินได้สองก้าวก็สะดุดล้มลงกับพื้นอูเฉวียนรีบก้าวข้ามเศษซากที่เกลื่อนกลาดบนพื้นวิ่งไปหาเสิ่นชิงจู่ ตอนนี้เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นไม่เป็นชิ้นดีใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นผงและเถ้าถ่าน แม้จะล้มลงบนพื้น เขาก็ยังกอดเด็กในอ้อมแขนไว้แน่นเสิ่นชิงจู่เอ่ยด้วยเสียงแหบแห้ง มือสั่นเทาข้างหนึ่งคว้าชายเสื้อของอูเฉวียนไว้ มองอูเฉวียนอย่างเลือนราง “รีบช่วยพวกเขาออกมาเร็ว……รถพย
