าบาลกำลังจะมาแล้ว……น้องชายน้องสาวทั้งหลาย……ต้องไม่มีใครเป็นอะไรแม้แต่คนเดียว……”พูดจบ เสิ่นชิงจู่ก็หมดสติไปทันที“พี่ชิงจู่!”อูเฉวียนตะโกนเสียงดัง ทันทีที่เขาตรวจสอบลมหายใจของอีกฝ่าย และแน่ใจว่ายังมีชีวิตอยู่ เขาก็รู้สึกโล่งอกขึ้นแต่เมื่อมือของเขาแตะที่ปลายจมูกของเด็กในอ้อมกอดของเสิ่นชิงจู่ ร่างกายของเขาก็สั่นเล็กน้อยแทบไม่ทันสังเกต!ไม่มีลมหายใจ ไม่มีชีพจร……เขางัดปากเด็กคนนั้นออก ในปากเต็มไปด้วยควันและฝุ่นผงเด็กคนนี้ตายแล้วเขาตายไปก่อนที่เสิ่นชิงจู่จะช่วยเขาออกมาเสียอีกอูเฉวียนทรุดตัวลงคุกเข่าท่ามกลางซากปรักหักพังที่เงียบสงัด มองดูเสิ่นชิงจู่ที่สลบอยู่บนพื้น และเด็กที่ตายไปแล้วในอ้อมกอดของเขาที่ปกป้องไว้อย่างแน่นหนา เขานิ่งอึ้งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นรูปปั้น
