ล้ว หลังจากที่เขาอ่านจบ เขาก็จะไม่มาหาผมอีก”“จดหมาย?” หลินชีเยี่ยตกใจ “ฉันอยู่กับนายตลอดเวลานี่ นายเขียนจดหมายตอนไหน?”อูเฉวียนไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่หันหลังกลับอย่างสงบ สายตามองไปยังสองร่างที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน…………สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหานซานสายฝนโปรยปรายค่อยๆ หายไปแล้ว เหลือเพียงเมฆดำทะมึนที่ยังคงปกคลุมท้องฟ้าอยู่ผู้เฒ่าหลิวเก็บร่ม ผลักประตูเหล็กเปิด ก้าวเท้าใหญ่ตรงไปยังห้องครัว พร้อมกับตะโกนเสียงดังไปยังในบ้าน“พวกเด็กแสบทั้งหลาย! เตรียมตัวกินข้าวได้แล้ว!”เสียงของผู้เฒ่าหลิวก้องไปทั่วลานและในบ้าน ทั้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงน้ำที่สะสมบนชายคาหยดลงบนแอ่งน้ำ ส่งเสียงติ๋งๆ เบาๆผู้เฒ่าหลิวเดินเข้าครัวตามความเคยชิน ผูกผ้ากันเปื้อน เทอาหารที่เหลือจากเมื่อคืนลงในหม้อ พลางคนอย่างชำนาญ พร้อมกับพึมพำมองออกไปนอกหน้าต่าง“วันนี้เสี่ยวเฉวียนออกไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมชั้นไม่กลับมา พวกเราไม่กี่คนก็กินอะไรง่ายๆ กันแล้วกัน”“หลังจากกินเสร็จ ตอนบ่ายค่อยไปซื้อผักมา ตกเย็นพวกเราจะทำหมูตุ๋นซอสเหลืองสักมื้อ!”“เสี่ยวเยี่ยน วันนี้เธอทำการบ้านเสร็จหรือยัง? ถ้าเสร็จแล้วช่วยหยิบถุงเกลือในตู้มาให้ฉันหน่อย”“……เสี่ยวเยี่ยน เสี่ยวเยี่ยน?”ผู้เฒ่าหลิวเรียกติดต่อกันหลายครั้ง แต่ไม่มีใครตอบรับ เขาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ปิดเตา แล้วรีบเดินออกมาจากครัวท่ามกลางความเงียบ ผู้เฒ่าหลิวผลักประตูห้องนอนเล็กเปิด
