ออก“เสี่ยวเยี่ยน?”เขาเดินเข้าไปในห้องนอนเล็ก แต่กลับพบว่าเตียงของหลิวเสี่ยวเยี่ยนและเฉียนเฉิงว่างเปล่า เหลือเพียงเด็กสามคนที่อายุน้อยที่สุด ลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างงุนงงพวกเขาขยี้ตาที่ยังง่วงงุน แล้วกล่าวเสียงเบาว่า“คุณตาหลิว……คุณกลับมาแล้วเหรอ?”“เสี่ยวเยี่ยนกับเฉียนเฉิงล่ะ?” คิ้วของผู้เฒ่าหลิวขมวดเข้าหากัน“พี่เสี่ยวเยี่ยนกับพี่เฉียนเฉิง……ดูเหมือนว่าพวกเขาออกไปข้างนอกแล้วค่ะ”“ออกไป? ไปไหน?”“หนูไม่รู้ค่ะ พอคุณตาถูกโทรศัพท์เรียกออกไป พวกเขาก็เริ่มเก็บของกัน พี่เฉียนเฉิงยังให้พวกหนูดื่มน้ำผลไม้คนละแก้วด้วย พอดื่มเสร็จ ไม่รู้ทำไม พวกหนูก็หลับไปเลย……”“จริงด้วย ก่อนหนูจะหลับ หนูเห็นพี่เสี่ยวเยี่ยนก้มเขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะด้วยค่ะ!”“ใช่ๆ หนูก็เห็นเหมือนกัน”เด็กทั้งสามค่อยๆ ฟื้นคืนสติและเริ่มคุยกันจ้อกแจ้ก ผู้เฒ่าหลิวรีบเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ และพบจดหมายฉบับหนึ่งบนโต๊ะจริงๆเขารีบคลี่จดหมายออกอ่านอย่างละเอียดม่านตาของเขาหดลงเล็กน้อย!“ออกไปผจญภัยกับอูเฉวียน……ออกไปผจญภัย? จะเป็นไปได้ยังไง……” มือของผู้เฒ่าหลิวที่กำจดหมายไว้สั่นเทาพึมพำกับตัวเอง ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ในสมองของเขาก็ปรากฏภาพของอูเฉวียนและหลินชีเยี่ย รวมถึงคนอื่นๆ ขึ้นมาเหตุการณ์เพลิงไหม้ที่น่าพิศวง เจ้าหนูเสิ่นเข้าร่วมกองทัพ เพื่อนทหารมาเยี่ยมอูเฉวียน เสี่ยวเยี่ยน และเฉียนเฉิงจากไปโดยไม่บอกลาความคิดต่างๆ วิ่งผ่านสมองของเขา คิ้วของผ
