ในทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น ขาทั้งสองข้างของหลี่เจียนไป๋อ่อนยวบ เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นมือของเขาสั่นอย่างรุนแรง ทำให้โทรศัพท์มือถือหลุดจากมือไปกระแทกกับขั้นบันไดหินที่อยู่ไกลออกไป บนหน้าจอที่เต็มไปด้วยจุดขาวดำ ใบหน้าของหญิงสาวที่ซีดขาวปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ“ผี… ผี!”หลี่เจียนไป๋ที่ต้องเผชิญกับความตกใจสามครั้งติดต่อกัน รู้สึกว่าสมองว่างเปล่าไปหมด ภายใต้ความกลัวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ตาทั้งสองข้างพลิกกลับแล้วล้มไปด้านหลังก่อนที่จะหมดสติ หลี่เจียนไป๋ก็ยังคิดไม่ออกว่า ตัวเองแค่พัฒนาย่านเมืองเก่าเท่านั้น ทำไมถึงได้ดึงดูดสิ่งลึกลับเหนือธรรมชาติมากมายขนาดนี้?!ตุบ!ได้ยินเสียงดังทึบ หลี่เจียนไป๋หมดสติล้มลงกับพื้นทันที[ซ่า ซ่า ซ่า ซ่า……ชิงอวี๋ ทำไมเขาถึงหมดสติไปล่ะ?]ในโทรศัพท์ เสียงที่เย็นเยียบและน่ากลัวหายไป เหลือเพียงเสียงไพเราะของสาวน้อยที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ“……”[ใช่แล้ว ฉันเพิ่งพูดไปแค่สองประโยค เขาก็หมดสติไปแล้ว ยังไม่ทันได้พูดเรื่องห้ามไล่รื้อบ้านเลย……ผู้ชายตัวโตขนาดนี้ ทำไมกำแพงทางจิตใจถึงได้เปราะบางขนาดนี้นะ?]“……”[ไม่เป็นไร ฉันทำอย่างลับๆ ล่อๆ ชีเยี่ยกับคนอื่นๆ คงไม่รู้หรอก]“……”[เอกสารและสัญญาทั้งหมดที่เกี่ยวกับโครงการย่านเมืองเก่าภายในหลี่กรุ๊ป ฉันลบทิ้งหมดแล้ว พวกเขาไม่สามารถกู้คืนได้ ทำชั่วย่อมได้รับผลชั่ว ถ้าจะลงโทษก็ลงโทษฉันเถอะ ไม่เกี่ยวกับพวกชีเยี่ยหรอ
