งดื้อรั้น จากนั้นก็ถูกต่อยจนล้มลงในพื้นที่รกร้างข้างทางที่เต็มไปด้วยโคลน น้ำฝนเทลงมาบนตัวเขา ทำให้เขาเปียกโชกไปทั้งตัวทันใดนั้น พวกนักเลงก็รุมเข้ามา ทุบตีผู้เฒ่าหลิวที่กำลังขดตัวอยู่บนพื้นเป็นเวลานาน ก่อนที่จะถ่มน้ำลายสองครั้งแล้วเดินจากไปพร้อมกับคำสบถผู้เฒ่าหลิวนอนอยู่ในพื้นที่รกร้างเกือบหนึ่งนาที ก่อนที่จะค่อยๆ ลุกขึ้นเขาไอด้วยความชราภาพ ใช้มือที่สั่นเล็กน้อยปัดโคลนออกจากตัว เดินโซเซไปที่เสาหิน หยิบผักและเนื้อที่สะอาดขึ้นมา มองไปทางที่พวกนั้นจากไปด้วยสายตาที่ซับซ้อน ถอนหายใจแล้วค่อยๆ เดินไปทางสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลินชีเยี่ยมองดูเงาร่างนั้นค่อยๆ หายไปในเงาของกาลเวลา มือของเขาที่กำด้ามร่มไว้สั่นเทาโดยไม่สามารถควบคุมได้ เขากำแน่นขึ้นจนข้อนิ้วเริ่มซีดขาวหลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก เบนสายตาจากทิศของผู้เฒ่าหลิว มองไปทางถนนที่พวกนักเลงหายจากไป ดวงตาเปล่งประกายความเย็นชาและจิตสังหาร!“เฮยถง……” หลินชีเยี่ยเอ่ยปากอย่างเย็นชา “นำทาง”“ครับ”ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ร่างนั้นกางร่มสีดำ แล้วหายไปราวกับวิญญาณบนถนนที่ไร้ผู้คน……“ชน! ดื่ม!”“ชิ! สภาพอากาศห่วยแบบนี้ ทำอารมณ์เสียจริงๆ”“ใช่ไหมล่ะ ฝนตกหนักขนาดนี้ คืนนี้ยังมีหนี้อีกสองก้อนที่ต้องไปเก็บ……บ้าเอ๊ย คืนนี้ฉันจะพกมีดไปด้วย มันคนไหนไม่ยอมจ่ายเงิน ฉันจะแทงมันซะเลย!”“พวกหนี้หมื่นสองหมื่นนั่นน่ะ เป็นเงินก้อนเล็กๆ ทั้งนั้น ถ้าเราสามารถไล่ไอ้แก่นั่นกับเด็กๆ
