ที่ไม่มีพ่อแม่พวกนั้นออกไปได้ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าทำเงินจริงๆ!”“จริงด้วย ตระกูลหลี่นี่ใจป้ำจริงๆ งานนี้งานเดียวเท่ากับเราทำงานสิบครั้งเลยนะ”“ไม่ได้ พรุ่งนี้ต้องไปก่อกวนที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีกครั้ง ถึงต้องใช้มีดก็ต้องไล่พวกมันออกไปให้ได้”“มา! มา! มา! ดื่มให้หมดก่อน!” ภายใต้เพิงที่สร้างขึ้นจากผ้าพลาสติก มีชายห้าคนกำลังนั่งล้อมรอบโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่ง แต่ละคนถือขวดเบียร์คนละขวด แหงนหน้าดื่มอย่างสุดเหวี่ยงสายฝนที่ตกกระหน่ำกระทบลงบนผ้าพลาสติก ไหลตามความลาดเอียงลงสู่พื้น ส่งเสียงดังแผ่วเบาเป็นจังหวะชายคนหนึ่งที่มีแผลเป็นบนใบหน้าดื่มจนหมดขวด วางขวดลงบนโต๊ะแล้วเรอเสียงดัง“ฮ่าๆๆ ไม่ใช่ว่าข้าจะโม้นะ ตอนข้ายังหนุ่มน่ะ……เอ๊ะ?”เขาพูดยังไม่ทันจบ ก็รู้สึกว่ารอบโต๊ะเตี้ยนี้ดูเหมือนจะแออัดไปหน่อย จึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความมึนเมาเล็กน้อยสายตากวาดมองใบหน้าของทุกคนทีละคนหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า……หก?ทำไมถึงมีหกคน?ชายหน้าบากขยี้ตา จับจ้องไปที่คนที่หกที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ ใบหน้าแปลกตามาก ข้างเท้าของเขามีร่มสีดำวางอยู่ น้ำฝนหยดลงมาตามก้านร่มทีละหยด จากขนาดของคราบน้ำบนพื้น ดูเหมือนว่าเขาจะนั่งอยู่ตรงนี้มานานแล้วม่านตาของชายหน้าบากหดเล็กลงทันที ฤทธิ์แอลกอฮอล์หายไปเกือบหมดในพริบตา เขาลุกพรวดขึ้นยืน เกือบจะพลิกโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าล้มลง!“แก… แก… แกเป็นใครวะ?!” ชายหน้าบากลุกขึ้นยืน
