คนอื่นๆ ก็ได้สติกลับมา จ้องมองชายหนุ่มที่ดูราวกับผีตรงหน้าเขม็งหลินชีเยี่ยนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งไม้ยาว บนหัวเข่าวางดาบยาวสีขาวดั่งหิมะ ดวงตาทั้งสองเหมือนผืนน้ำในฤดูใบไม้ร่วงสงบนิ่งไร้คลื่น“ฉันถาม พวกแกตอบ” เขาเอ่ยปากเบาๆ“ไอ้เวร! จัดมัน!”ชายหน้าบากไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าขวดเบียร์บนโต๊ะขึ้นมาแล้วฟาดใส่ศีรษะของหลินชีเยี่ยทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดร้ายอำมหิตเพล้ง!!หลินชีเยี่ยยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับตัว แต่ดาบยาวบนหัวเข่ากลับวาบแสงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตัดแขนทั้งท่อนที่ถือขวดเหล้าของชายหน้าบากขาดกระเด็นออกไป!“อ๊ากกก!!!!”เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก้องไปทั่วเพิงที่พักเลือดสดๆ ไหลนองราวกับน้ำตกลงบนพื้น พวกนักเลงคนอื่นๆ ตาเหลือกโพลง มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างตกตะลึง พวกเขามองดูหลินชีเยี่ยที่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวด้วยความหวาดกลัว ราวกับกำลังมองเทพแห่งโรคระบาด! ภาพตรงหน้านี้เกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจได้หนึ่งในพวกอันธพาลยกเท้าจะหนี แต่ในชั่วขณะถัดมา แสงวาบของคมดาบก็ปรากฏ เท้าข้างที่เขาก้าวออกไปถูกตัดขาด ทั้งร่างเซล้มลงกับพื้น เสียงร้องโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วหลินชีเยี่ยนั่งอยู่หน้าโต๊ะเตี้ยที่รกรุงรัง ดวงตาทั้งสองข้างกวาดมองใบหน้าของทุกคนอย่างสงบนิ่ง แล้วพูดซ้ำอย่างเรียบเฉย“ฉันถาม พวกแกตอบ”
