กมาจากในบ้านทันที ช่วยรับถุงพลาสติกกับร่มแล้ววิ่งไปที่ครัวพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก“คุณตาหลิว วันนี้กินอะไรเป็นอาหารเย็นครับ?”“ว้าว! เนื้อหมูสามชั้น! ฉันเห็นเนื้อหมูสามชั้นก้อนใหญ่มากเลย!”“ยังมีไก่ย่างด้วยเหรอ? หอมจังเลย……”“เจ้าโง่เฉียนเฉิง! ห้ามขโมยกิน! ไปรอที่ครัวจนกว่าคุณตาจะทำเสร็จถึงจะได้!”“วิ่งช้าๆ หน่อย ระวังล้ม!” ผู้เฒ่าหลิวค่อยๆ เดินมาที่ชายคา โบกร่มแล้วมองดูเด็กๆ ที่วิ่งไป มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเขาปัดดินโคลนบนเสื้อผ้า แล้วมองไปที่หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ “เก็บของกันให้เรียบร้อยนะ อีกสักพักฉันจะทำอาหาร เสร็จแล้วกินด้วยกัน ที่นี่ไม่ขาดตะเกียบสักคู่สองคู่หรอกวันนี้ฝนตกแบบนี้ คงไม่หยุดง่ายๆ กินข้าวเสร็จแล้วฉันจะจัดเตียงให้พวกเธอนอนสักสองสามห้อง พรุ่งนี้เช้าค่อยไป”พูดจบ เขาก็ไม่รอให้หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ปฏิเสธ รีบเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีเฉาเยวียนและคนอื่นๆ ที่ถูกจัดการอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างจนใจ“ฉันจะไปช่วยในครัว” เฉาเยวียนลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามผู้เฒ่าหลิวเข้าไปในครัว“ลุงคนนี้ถึงจะดูดุๆ แต่จิตใจดูเหมือนจะดีนะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างรู้สึกซาบซึ้งเขาหันกลับมา กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นหลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น“มีอะไรเหรอ?”“มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล” หลินชีเยี่ยหรี่ตามองไปยังทิศทางที่ผู้เฒ่าหลิวเดินจากไป “บนตัวของเขา……มีบาดแผล”
