ด้ามดาบ [จั่นไป๋] ออกมา ใบดาบถูกย้อมด้วยสีของราตรี ฟันใส่ท้องฟ้าในชั่วพริบตาชิ้ง![จั่นไป๋] กลับเข้าฝัก“นายกำลังทำอะไรน่ะ?” จี้เนี่ยนขมวดคิ้วหลินชีเยี่ยไม่ตอบ แต่ในวินาถัดมา ใต้ก้อนเมฆสีฟ้าคราม มีเส้นโค้งสีดำขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น รอยจากดาบสองรอยตัดกันเป็นรูปวงกลม สร้างเป็นตราสัญลักษณ์ของหน่วยม่านราตรีประทับอยู่บนท้องฟ้าเหนือเครื่องบินมากมายที่บินวนอยู่“นั่นคืออะไรกัน……”ในเครื่องบินรบที่กำลังบินวนอยู่ นักบินมองเห็นรอยประทับสีดำบนท้องฟ้าเหนือศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย[นั่นคือสัญลักษณ์ของหน่วยม่านราตรี พวกเขากลับมาจากต่างประเทศแล้ว] เสียงหนึ่งดังมาจากช่องสื่อสาร [ทางผู้บัญชาการจั่วก็ส่งข่าวมาแล้ว พวกนี้เป็นพวกเดียวกับเรา ให้กลับฐานกันเถอะ][หมายเลข 4 คุณอยู่ต่อ นำทางพวกเขาเข้าด่าน]“รับทราบ”เครื่องบินรบที่บินวนอยู่บนท้องฟ้าพร้อมใจกันเปลี่ยนทิศทาง บินหายลับไปที่ขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเครื่องบินลำเดียวที่ยังบินอยู่บนท้องฟ้า“ตามเครื่องบินลำนั้นไป” หลินชีเยี่ยดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง ชี้ไปที่เครื่องบินพลางพูดเรือสำราญขนาดใหญ่เริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้งฝ่าคลื่นทะเลสีฟ้า ตามทิศทางที่เครื่องบินลำนั้นบินไป มุ่งหน้าไปอย่างเต็มกำลังไม่นาน เงาดำทะมึนราวกับเทือกเขาต่อเนื่องค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่สุดขอบของเส้นขอบฟ้าจี้เนี่ยนยืนอยู่ที่หัวเรือ ผมสีเงินปลิวไสวตามสายลม เธอยกกล้องโทรทรรศน์ พิกเซลในมือขึ้น “น
