ที่ห้องอาหารบนเรือสำราญ[พวกคุณคิดว่าประธานจี้เนี่ยนกับผู้บัญชาการเยี่ย มีความสัมพันธ์อะไรกัน?] เจียงเอ่อร์ลอยอยู่บนเก้าอี้ ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น“ไม่รู้สิ” หลินชีเยี่ยวางตะเกียบในมือลง ลังเลครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ยังไงก็ไม่น่าจะเป็นแบบคนรัก คงจะเป็นมิตรภาพแบบสหายร่วมรบมากกว่า”“อายุของเธอดูเหมือนจะใกล้เคียงกับพวกเรา ถ้างั้นตอนที่เธอรู้จักกับผู้บัญชาการเยี่ย ก็คงเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ สินะ?”“ตอนนั้น ผู้บัญชาการเยี่ยก็คงยังไม่ได้เป็นผู้บัญชาการด้วยมั้ง?”“ถ้าคำนวณเวลาดู ก็น่าจะใช่”“เป็นอีกเรื่องราวที่ถูกฝุ่นแห่งกาลเวลาปกคลุมสินะ……”หลังจากทั้งสามคนรับประทานอาหารเย็นเสร็จ จี้เนี่ยนก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร วิทยุสื่อสารที่เธอกำไว้ในมือหายไปแล้ว นอกจากดวงตาที่ดูแดงเล็กน้อย ส่วนอื่นๆ ดูไม่มีอะไรผิดปกติ“เป็นยังไงบ้าง? อาหารเย็นถูกปากไหม?” จี้เนี่ยนเอ่ยปากถาม“อร่อยมากครับ” อันชิงอวี๋กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณสำหรับที่เลี้ยงอาหารครับ”หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง แล้วพูดว่า“พลังจิตของผมก็ฟื้นฟูเกือบหมดแล้ว ถึงเวลาต้องรีบเดินทางกลับต้าเซี่ยแล้ว……ถ้าสะดวก ช่วยบอกทิศทางไปต้าเซี่ยให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?”“ไม่จำเป็นแล้ว” จี้เนี่ยนส่ายหน้าอย่างสงบคนทั้งสามชะงัก ไม่เข้าใจความหมายของเธอ“ฉันหมายความว่า พวกนายไม่ต้องบินกลับไปแล้ว ที่นี่ห่างจากต้าเซี่ยครึ่งโลก พลังจิตข
