รื่องในโลก” จี้เนี่ยนโบกวิทยุสื่อสารไปมา มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว แล้วอธิบายว่า “มันใช้สำหรับส่งข้อมูล ไม่ใช่สัญญาณคลื่นแบบดั้งเดิม แต่เป็นสัญญาณพิเศษแบบพิกเซล สามารถสื่อสารระยะไกลได้โดยไม่สนใจหมอกนี้ แต่ทุกครั้งที่ใช้ มันจะสร้างภาระทางจิตใจอย่างมากให้กับฉัน……วิทยุสื่อสารนี้ เครื่องหนึ่งอยู่ในมือฉัน อีกเครื่องหนึ่งอยู่ในมือของผู้บัญชาการใหญ่เยี่ยฟ่านของพวกนาย”“แค่ฉันเปิดวิทยุสื่อสารเครื่องนี้ ก็สามารถสื่อสารข้ามทะเลกับผู้บัญชาการใหญ่ของพวกนายได้……เจ๋งไหมล่ะ?”คนทั้งสามมองหน้ากัน พร้อมกับยืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อเห็นพวกหลินชีเยี่ยไม่มีปฏิกิริยา จี้เนี่ยนก็ขมวดคิ้ว “ไม่เจ๋งเหรอ?”“เจ๋งก็เจ๋งอยู่หรอก แต่ว่า……” หลินชีเยี่ยหยุดชั่วครู่ “คุณคงติดต่อผู้บัญชาการเยี่ยไม่ได้แล้ว”“ทำไมล่ะ?” จี้เนี่ยนสงสัย“เขาเสียสละตัวเองไปแล้ว เสียชีวิตไปเมื่อสองกว่าปีที่แล้ว”ร่างกายของจี้เนี่ยนพลันสั่นสะท้าน สีหน้าของเธอดูเหม่อลอยไป ราวกับว่าไม่เข้าใจความหมายของหลินชีเยี่ย“เสียสละ……?”“ใช่” หลินชีเยี่ยพยักหน้า มองเธอด้วยสายตาซับซ้อน “คุณ… ไม่รู้เหรอ?”จี้เนี่ยนมองวิทยุสื่อสารพิกเซลในมืออย่างเหม่อลอย ยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นแม้ว่าวิทยุสื่อสารเครื่องนี้จะมหัศจรรย์ แต่ทุกครั้งที่ใช้มันก็จะสร้างภาระทางจิตใจอันใหญ่หลวงให้กับเธอ ครั้งสุดท้ายที่เธอใช้วิทยุสื่อสารเครื่องนี้คือเมื่อสองปีก่อน ตอนที่ต้าเซี่ยถูกรุกรานโดยเก
