หวนแห่งเต๋าก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งแสงสีดำที่กะพริบแทรกซึมเข้าไปในเนื้อและเลือดที่เกิดใหม่ ร่างกายของเสิ่นชิงจู่ถูกรวบรวมขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้หลังของเขาเริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังจะแหวกออกมา… เสิ่นชิงจู่ที่เพิ่งฟื้นคืนสติส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ทันใดนั้นก็มีละอองเลือดพุ่งออกมาจากด้านหลังฉึก!ปีกสีดำคู่หนึ่งยื่นออกมาจากม่านเลือดที่ปกคลุม ราวกับเป็นอัญมณีสีดำที่โปร่งใสและลึกลับในดวงตาของเสิ่นชิงจู่เริ่มมีประกายสีดำลึกลับไหลเอื่อยๆ“เจ้า… ต้องการพลังหรือไม่……”หลังจากคืนชีพครั้งที่สอง เสียงลึกลับและล่อลวงใจก็ดังขึ้นในหัวของเสิ่นชิงจู่“ใคร? แกเป็นใคร?!” เสิ่นชิงจู่ทนความเจ็บปวดในร่างกายแล้วตะโกนบนน้ำแข็ง“ข้าคือร่างจำแลงของความชั่วร้ายและพลังแห่งความเสื่อมทรามที่สั่งสมมาตลอดกาลนานในรากฐานนี้” เสียงนั้นเอ่ยช้าๆ “ข้าก็คือนรก……”“ไปให้พ้น! ออกไปจากความคิดของฉัน!”“เจ้ายอมรับพลังของข้าด้วยความสมัครใจ ก็เท่ากับเป็นบ่าวของข้า… จงสวดอ้อนวอนต่อข้า อุทิศวิญญาณให้ข้าแล้วข้าจะทำให้ความปรารถนาทั้งหมดของเจ้าเป็นจริง”“ฉันไม่ต้องการให้แกมาทำให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริง!!”ที่ขอบบึงโลหิต หลินชีเยี่ยยืนตะลึงงัน มองดูเสิ่นชิงจู่ที่อยู่บนน้ำแข็งสีเลือด เขามีปีกสีดำสนิทอยู่บนหลัง คุกเข่าลงกับพื้น ทั้งร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด และคำรามอย่างดุร้ายหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเหมือนจะนึกอะไรขึ้น
