สิ่นชิงจู่คุกเข่าครึ่งท่อนบนน้ำแข็งสีเลือด ร่างกายส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ราวกับจะแตกสลายในไม่ช้า ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดรุนแรง แต่เมื่อเห็นพื้นที่บิดเบี้ยวรอบตัวพวกหลินชีเยี่ยทั้งสามคน กลับมีรอยยิ้มโล่งอกผุดขึ้นมา“หลินชีเยี่ย! อย่าดูถูกฉันเกินไป……ฉันเสิ่นชิงจู่ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น”หลินชีเยี่ยพยายามต่อต้านการถูกส่งตัวออกไปพร้อมกับพยายามคว้าตัวเสิ่นชิงจู่เพื่อพาออกไปด้วยกัน “ฉันไม่เคยดูถูกนายเลย……แต่ถ้าจะไป เราก็ต้องไปด้วยกัน!”เสิ่นชิงจู่หลบมือของหลินชีเยี่ย ถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างโซเซ ใบหน้าซีดขาวเอ่ยขึ้นว่า“ก่อนที่ฉันจะควบคุมรากฐานนรกนี้ได้อย่างสมบูรณ์ ฉันจะออกจากที่นี่ไม่ได้ พวกนายไปก่อนเถอะ ถือว่า……ถือว่าช่วยฉันหน่อย ช่วยกลับไปดูที่บ้านว่าญาติพี่น้องของฉันสบายดีหรือเปล่า”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ร่างของหลินชีเยี่ยก็ชะงักอยู่กับที่เลือดไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ดบนใบหน้าของเสิ่นชิงจู่ เขาค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น ยิ้มให้หลินชีเยี่ยเบาๆ “ไปเถอะไม่ต้องสนใจฉัน……”“คราวนี้……ถึงตาฉันช่วยพวกนายบ้างแล้ว”แป๊ะ!เสียงดีดนิ้วอันแหลมใส ดังก้องไปทั่วนรก
