“ไม่น่าจะเป็นไปได้” หลินชีเยี่ยส่ายหน้า “กำแพงของอาณาจักรเทพนั้น ไม่ใช่แค่พวกเรา แม้แต่เทพเจ้าก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำลายมันได้ ยิ่งไปกว่านั้น อาณาจักรเทพแห่งนี้ได้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตไปแล้ว ถึงแม้พวกเราจะเปิดช่องโหว่ได้ มันก็จะรีบซ่อมแซมตัวเองอย่างรวดเร็ว”[งั้นบางที พวกเราอาจจะกลับไปดูที่สวรรค์อีกครั้งได้ไหม? สวรรค์กว้างใหญ่ขนาดนั้น อาจจะมีที่ที่เราออกไปได้ก็ได้นะ] เจียงเอ่อร์ลองเสนอขึ้นมา“พวกเราใช้ความพยายามมามากกว่าจะผ่านจากสวรรค์มาถึงนรก ตอนนี้การกลับไปคงเป็นไปไม่ได้แล้ว”“ฉันคิดว่า……”ในขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงถึงวิธีออกไปนั้น หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วปล่อยจิตสำนึกดิ่งลงไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าในห้วงจิต……หลินชีเยี่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินออกมาจากห้องทำงานของผู้อำนวยการอย่างรวดเร็ว“ชีเยี่ย อรุณสวัสดิ์?” หลี่อี้เฟยที่กำลังอาบแดดอยู่ที่หน้าประตู เห็นดังนั้นจึงทักทายด้วยรอยยิ้ม“เยลันเดอยู่ที่ไหน?”หลินชีเยี่ยไม่มีเวลามาพูดจาอ้อมค้อม เขาถามเข้าประเด็นทันที“เขา? เขาอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าของโรงพยาบาล”“บนดาดฟ้า? ทำไมล่ะ?”“ไม่รู้สิ ตาแก่นี่หลังจากออกมาจากห้องพักผู้ป่วย ก็ยืนอยู่ที่นั่นทุกวัน ไม่กินข้าว ไม่นอน ทุกครั้งที่ฉันตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนดึก ก็เห็นเขายืนสวมชุดสีขาวอยู่ตรงนั้น ทำเอาฉันตกใจทุกที”หลี่อี้เฟยอดบ่นไม่ได้หลินชีเยี่ยขมวดคิ้ว “ได้ ฉันเข้าใจแล้ว”เขาหมุนตัวเดินอย่างรว
