ท่ามกลางความเงียบสงัด แสงสีดำสายหนึ่งวาบผ่านหน้าอกของเสิ่นชิงจู่รัศมีสลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา กลิ่นอายลึกลับและสูงส่งแพร่กระจายไปทั่วถ้ำ หลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋ต่างตกตะลึง พวกเขาถอยหลังไปหลายก้าวด้วยสัญชาตญาณตึกตัก!ตึกตัก!!ในถ้ำที่เงียบงัน เสียงหัวใจเต้นหนักๆ ดังขึ้นอีกครั้ง รัศมีสายหนึ่งแผ่ซ่านจากหน้าอกของเสิ่นชิงจู่ไปทั่วร่างเขาเลือดที่แห้งเกือบหมดเริ่มไหลเวียนอีกครั้ง มือที่ขาดครึ่งและเย็นเฉียบนั้นก็เริ่มงอกใหม่ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าชีพจรของเขากำลังฟื้นคืน“เกิดอะไรขึ้น?” ดวงตาของหลินชีเยี่ยยังคงแดงก่ำ เขาเอ่ยถามอย่างงุนงง“แผ่นหยกนั่นกำลังช่วยพี่คนเท่สร้างร่างกายใหม่” ดวงตาของอันชิงอวี๋เริ่มสว่างขึ้น “เขากำลังจะฟื้นคืนชีพ!”เมื่อแสงสลัวสั่นสะเทือน ร่างกายของเสิ่นชิงจู่ก็กลับมาสมบูรณ์ ในที่สุด ผิวที่ซีดขาวกลับมามีสีเลือดฝาดอีกครั้งขนตาที่ปิดสนิทสั่นเล็กน้อย ก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นเสิ่นชิงจู่ที่ฟื้นจากความตาย จ้องมองสองคนตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนจะได้สติกลับมา“พวกนาย?”“พี่คนเท่!” หลินชีเยี่ยวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว สองมือกอดไหล่ของเสิ่นชิงจู่ไว้ พลังจิตกวาดผ่านร่างกายอย่างรวดเร็ว หลังจากแน่ใจว่าไม่มีบาดแผลเหลืออยู่แล้ว ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจ “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”เสิ่นชิงจู่ก้มมองฝ่ามือของตัวเองที่หายดีแล้วอย่างงุนงง “เมื่อกี้ฉัน……”“เมื่อกี้นายตายไป
