ร่างของหลินชีเยี่ยถูกตรึงไว้บนไม้กางเขนสีดำ เขาสูญเสีย [กวีแห่งนภา] ไป ทำให้รูปร่างเผยออกมาท่ามกลางเถ้าถ่านที่ปกคลุมทั่วฟ้าขณะที่เขากำลังจะดำดิ่งจิตสำนึกเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าในห้วงจิต ร่างของอูรีเอลที่ยืนอยู่กลางหลุมอุกกาบาตก็กระพือปีกสีขาวที่แหว่งวิ่น ค่อยๆ บินขึ้นสู่ท้องฟ้าลูกตาสีแดงที่บิดเบี้ยวนั้นจ้องมองหลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋ที่อยู่บนไม้กางเขนทั้งสองอัน ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อย จู่ๆ ก็มีก้อนเนื้องอกผุดขึ้นมาที่แก้มทั้งสองข้าง แตกออกเป็นปากเล็กๆ นับไม่ถ้วน เสียงหัวเราะแหลมคมน่าขนลุกดังก้องไปทั่วท้องฟ้า พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของอูรีเอล“บาป… กรรม… พิพากษา……”เสียงของอูรีเอลแหบพร่า ราวกับมีคนกำลังดึงสายเสียงของเขาอยู่ เปล่งคำเหล่านี้ออกมาเหมือนเครื่องจักร“การพิพากษาบาปกรรม!!!”ในหุบเขา วิญญาณก้อนเนื้องอกที่คลุ้มคลั่งนับไม่ถ้วนต่างร้องตะโกนตามเสียงของอูรีเอล ดวงตาสีแดงฉานทุกดวงบนร่างเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นในอดีต พวกเขาเคยถูกทูตสวรรค์พิพากษาเช่นกัน ตกนรกพร้อมกับความทรมานชั่วนิรันดร์ ตอนนี้ถึงคราวที่พวกเขาจะพลิกบทบาทมาเป็น ‘ทูตสวรรค์’ เพื่อประกาศการลงทัณฑ์บาปกรรมของผู้อื่นความสุขและความอาฆาตพยาบาทที่ผิดปกติเช่นนี้ ทำให้พวกเขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทั้งหุบเขาภายใต้การเคลื่อนไหวอย่างตื่นเต้นของพวกมัน ดูราวกับกลายเป็นคลื่นของก้อนเนื้องอกเมื่อคำพูดนี้ถูกเปล่งออกมา หลินชีเยี่ยแ
