ละอันชิงอวี๋รู้สึกว่าโซ่ตรวนบนร่างกายแน่นขึ้นอีกครั้ง ในขณะเดียวกันราวกับมีพลังที่มองไม่เห็นกดทับลงมาจากด้านบน บังคับให้ศีรษะของพวกเขาก้มลงเหนือหุบเขาแห่งคลื่นเนื้อหนังที่เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องยินดี ร่างสองร่างก้มศีรษะต่ำ ถูกตรึงอยู่บนไม้กางเขนสีดำราวกับเป็นคนบาปที่รอรับการพิพากษา ก้มหน้าสำนึกผิดหลินชีเยี่ยกัดฟันแน่น ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เขาพยายามสุดกำลังที่จะหลุดพ้นจากพลังนั้นและเงยหน้าขึ้นเส้นเลือดบนลำคอปูดโปนขึ้นทีละเส้น!ในตอนนั้นเอง อูรีเอลบนท้องฟ้าก็เอ่ยปากอีกครั้ง“บาป……กรรม……อดีต……”“บาปกรรมในอดีต!!!” เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังมาจากคลื่นเนื้อหนังอาณาเขตหนึ่งถูกปล่อยออกมาจากร่างของอูรีเอล ในชั่วพริบตาก็ครอบคลุมหลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋เอาไว้ พลังแห่งกาลเวลาอันลึกลับแบกรับอดีตของพวกเขา ดึงออกมาจากร่างของทั้งสอง ไหลเวียนอยู่ภายในอาณาเขตราวกับเป็นฉากในภาพยนตร์ ถูกจดจ่อด้วยดวงตาแมลงสีแดงฉานสอดส่องอดีต?หลินชีเยี่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย“อัน… ชิง… อวี๋……” เสียงของอูรีเอลดังแทรกผ่านเสียงหัวเราะแหลมสูง “ทำ… บาป… ฆ่า… ดูหมิ่น… ศพ… ไม่เคารพ… ผู้ตาย… บาป… ไม่อาจให้อภัย… ตกนรก… ขุมที่แปด!”เมื่อได้ยินคำพิพากษาของอูรีเอล วิญญาณอาฆาตในหุบเขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น“ฮ่าฮ่าฮ่า……นรกขุมที่แปด! เขาตายแน่!”“การฆ่าเป็นบาปหนัก การดูหมิ่นศพยิ่งเป็นบาปหนัก! เขากล้าดูหมิ่นศพงั้นหรือ?”“บาปกรรม ช่างเป็นบาปกรรม! ตกนรก
