งเขน แต่โซ่ที่พันรอบตัวเหล่านี้ ราวกับปิดผนึกพลังจิตและร่างกายของเขาอย่างสมบูรณ์ ไม่เพียงแต่ไม่สามารถใช้ผนึกต้องห้ามใดๆ ได้ แม้แต่ยกนิ้วมือขึ้นมาสักนิ้วก็ยังทำไม่ได้ดาบอามาโนะมุราคุโมะที่เป็นความหวังเดียวที่จะตัดโซ่ได้ ถูกกระแทกตกหุบเขาในขณะที่ร่างกายถูกตรึงไว้ ในสถานการณ์ที่ไม่สามารถระดมพลังจิตเพื่อใช้เวทย์อัญเชิญได้ เขาจึงไม่สามารถเรียกมันมาข้างกายได้เลยอันชิงอวี๋หันหน้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน “ชีเยี่ย! นายหนีไปได้ไหม? นายไม่ต้องสนใจฉัน!”สำหรับอันชิงอวี๋แล้ว แม้จะตายบนไม้กางเขนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่อยู่ที่นี่ก็เป็นเพียงร่างโคลนของเขาเท่านั้น แต่สำหรับหลินชีเยี่ยนั้นแตกต่างออกไป หากหลินชีเยี่ยตาย ก็จะเป็นความตายที่แท้จริงมุมปากของหลินชีเยี่ยปรากฏรอยยิ้มขมขื่นไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไป แต่เพราะถูกตรึงไว้บนไม้กางเขนนี้ เขาจึงไม่มีทางหนีไปได้จริงๆถ้าเขาเดาไม่ผิด สิ่งที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็คือแท่นประหารที่สวรรค์ใช้พิพากษาความชั่วร้ายทั้งปวงในอดีต แม้แต่ปีศาจที่มีพลังมหาศาลก็ยังหนีไม่พ้น ถึงแม้หลินชีเยี่ยจะมีวิธีการมากมายนับไม่ถ้วน การที่จะหนีออกไปก็ยากเหมือนปีนขึ้นสวรรค์
