ั่นไป๋] ในมือฟันออกไปทันที!แต่แขนที่ขาดนั้นเพียงแค่หัวเราะอย่างดุร้าย แล้วหันหลังพุ่งชนทะลุมิติว่างเปล่าที่พวกเขาทั้งสองอยู่ออกไปตูม!เสียงระเบิดดังกังวานจากหุบเขาที่เงียบสงัด ร่างของหลินชีเยี่ยและอันชิงอวี๋ถูกบังคับให้ออกมาจากมิติว่างเปล่าเผยตัวท่ามกลางวิญญาณอาฆาตมากมายเมื่อกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง สิ่งแรกที่หลินชีเยี่ยทำไม่ใช่การไล่ล่าแขน ไม่ใช่การหนี แต่เป็นการท่องคาถาทันที เรียกลมพายุมาขับไล่เถ้าถ่านรอบตัวพวกเขาทั้งสอง ไม่ให้ตกลงบนตัวพวกเขาแม้แต่ชิ้นเดียวหลังจากได้เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่กับตา เขาตระหนักชัดเจนว่าความน่ากลัวอะไรซ่อนอยู่ในเถ้าถ่านเหล่านี้ เพียงแค่เถ้าถ่านชิ้นเดียวสัมผัสกับแขนก็สามารถตัดมันออกได้ถึงราก หากพวกเขาถูกเถ้าถ่านปกคลุมเหมือนวิญญาณอาฆาตเหล่านั้น พวกเขาก็คงหมดหนทางแก้ไขแล้ว“ร่างกายของฉัน แกคิดว่าจะเอาไปได้เหรอ?”อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วมองไปทางที่แขนของเขาหนีไป ดวงตาวาววับด้วยความเย็นชา เส้นด้ายที่มองไม่เห็นจำนวนมากปรากฏในอากาศ ไม่รู้ว่าผูกนิ้วทั้งห้าของแขนที่ขาดไว้ตั้งแต่เมื่อไร พอเขาออกแรงกระตุก มันก็ถูกดึงกลับมาอย่างรุนแรง!น้ำค้างแข็งที่เย็นยะเยือกไหลไปตามเส้นด้ายที่มองไม่เห็น ปกคลุมบนพื้นผิวของแขนที่ขาด ในชั่วพริบตาก็แช่แข็งมันเป็นแท่งน้ำแข็งหนา เหมือนตัวอย่างที่ถูกผนึกในน้ำแข็ง ถูกอันชิงอวี๋คว้าไว้ในมือ“ระวัง… พวกเราถูกเปิดเผยตัวแล้ว” เสียงของหลินชีเยี่ยดังมา
