เสิ่นชิงจู่นั่งอยู่บนหน้าผาหิน มือกุมบาดแผล สมองทำงานอย่างรวดเร็ว ภาพของภูมิประเทศที่เพิ่งหนีผ่านมา แวบเข้ามาในหัวอย่างต่อเนื่อง มองหาวิธีที่จะทะลวงการปิดล้อมของปีศาจเหล่านี้และออกไปจากที่นี่ในตอนนั้นเองเสิ่นชิงจู่รู้สึกว่าฝ่ามือของตัวเองเริ่มคันมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเกาสองสามครั้งโดยไม่รู้ตัว จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงยื่นมือข้างนั้นมาตรงหน้าและกางออกรูม่านตาของเขาหดเล็กลงทันที!เห็นได้ชัดว่าบนฝ่ามือซ้ายมีก้อนเนื้อขนาดเท่าหัวแม่มืองอกออกมาเนื้องอกนี้แช่อยู่ในเลือดสดบนฝ่ามือ ขยับเล็กน้อย ราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังจะแหวกออกมาในไม่ช้าตำแหน่งที่เนื้องอกนี้เติบโตขึ้นมา เป็นจุดเดียวกับที่ก่อนหน้านี้เขาใช้ฝ่ามือรับเถ้าถ่านที่ปลิวลงมาจากท้องฟ้าขณะที่มันค่อยๆ เติบโตและขยับตัว เสิ่นชิงจู่ก็เริ่มได้ยินเสียงกระซิบแว่วๆ ข้างหู แม้จะเบาเหมือนเสียงยุงตอมแต่การปรากฏของมันก็ทำให้ใจของเสิ่นชิงจู่สะท้านวูบ!“คธูลู?!”เขาที่เคยติดต่อกับจันทร์สีเลือดในหมู่บ้านชาวประมงมาก่อน แน่นอนว่าย่อมรู้ว่าเสียงกระซิบนี้หมายถึงอะไรดวงตาของเขาวูบไหวหลายครั้ง ไม่สนใจบาดแผลร้ายแรงที่เอวและท้อง รีบลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว! ใบหน้าของเขาเผยความดุร้ายออกมาแป๊ะ!!เสียงดีดนิ้วดังกังวานขึ้น อากาศรอบข้างถูกบีบอัดอย่างรวดเร็วกลายเป็นใบมีดบางๆ ที่มองไม่เห็น ใบมีดเสียดสีกับอากาศ ก่อให้เกิดเปลวไฟร้อนระอุไหลออกมาเกาะติดอยู่บน
