ตัวใบมีดเสิ่นชิงจู่เกี่ยวปลายนิ้วเบาๆ ทันใดนั้น ใบมีดอากาศก็พุ่งตรงไปที่มือซ้ายของเขา ฟันลงอย่างไม่ลังเล“อ๊า!”เสิ่นชิงจู่ครางด้วยความเจ็บปวด พร้อมๆ กับที่ครึ่งฝ่ามือร่วงลงบนพื้นเปลวไฟที่ติดอยู่บนผิวใบมีดช่วยเผาปิดบาดแผลที่ฝ่ามือชั่วคราว ป้องกันการสูญเสียเลือดจำนวนมาก ทว่าความเจ็บปวดรุนแรงยังคงกระทบกระเทือนจิตใจของเสิ่นชิงจู่อย่างต่อเนื่องเขากัดฟันแน่น ใบหน้าซีดขาว แต่ดวงตาทั้งสองจ้องมองครึ่งฝ่ามือในแอ่งเลือดนั้นอย่างเขม็ง รวมถึงก้อนเนื้องอกที่บิดเบี้ยวอยู่กลางฝ่ามือเมื่อเทียบกับความตาย เขากลัวการถูกมลทินจากคธูลูมากกว่า หากการฟันครั้งนี้ไม่สามารถหยุดยั้งการรุกรานของพวกมันได้ การฟันครั้งต่อไปก็จะมุ่งไปที่ลำคอของเขาเห็นได้ชัดว่าในแอ่งเลือด ก้อนเนื้องอกที่ติดอยู่บนครึ่งฝ่ามือบิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่งชั่วครู่ แล้วแยกออกเป็นรอยแยกเล็กๆ ตรงกลาง หนอนสีแดงนับไม่ถ้วนคลานอยู่ระหว่างก้อนเนื้องอก รวมตัวกันเป็นดวงตาสีแดงขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวดวงตานี้มองไปรอบๆ ในที่สุดก็หยุดอยู่ที่เสิ่นชิงจู่ผู้มีสีหน้าซีดขาวที่อยู่ตรงหน้า จากนั้น นิ้วทั้งสี่ที่ติดอยู่กับฝ่ามือก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมา งอนิ้วดีดพื้นทีหนึ่ง ครึ่งฝ่ามือนี้ก็พลิกตัวกลางอากาศ ตกลงมาอย่างมั่นคง เหมือนแมงมุมเนื้องอกสี่ขา คลานอย่างรวดเร็วไปทางเสิ่นชิงจู่!‘นี่มันอะไรกันแน่?’เสิ่นชิงจู่หรี่ตาลง มือขวาดีดนิ้วดัง “เป๊าะ!” มือครึ่งท่อนบนพื้นถูกอากา
