กำลังทันที ชั่วพริบตาก็ผ่านร่องเขาแคบๆ ไปได้ ตรงหน้าโล่งกว้างขึ้นทันทีพวกเขามาถึงหุบเขาแห่งหนึ่ง หลังจากก้าวเข้าสู่หุบเขานี้ อันชิงอวี๋ก็เข้าใจทันทีว่า ‘ความแปลกประหลาด’ ที่หลินชีเยี่ยพูดถึงหมายถึงอะไรเถ้าถ่านมากมายโปรยปรายลงมาราวกับหิมะตกหนัก ย้อมภูเขาสีดำรอบข้างรวมถึงหุบเขาทั้งหมดให้กลายเป็นสีเทาขาว เถ้าถ่านที่สะสมบนพื้นสูงประมาณ 30 – 40 เซนติเมตร ในโลกที่เงียบสงัดนี้ เงาดำนับไม่ถ้วนยืนอยู่ท่ามกลางเถ้าถ่านที่ปลิวว่อนพนมมือเงยหน้ามองรอยแยกบนท้องฟ้าที่มีเถ้าถ่านโปรยลงมาไม่หยุดด้วยความศรัทธาสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นวิญญาณอาฆาตทั้งสิ้นอันชิงอวี๋กำลังจะหันหลัง แต่หางตาก็เหลือบเห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่ง กำลังคลานออกมาจากร่องเขาอย่างโซเซ นั่นคือวิญญาณโลภกระหายที่พวกเขาเคยเห็นในรอยแยกของพื้นดินก่อนหน้านี้ ซึ่งยังคงตามหา ‘ทองคำ’ อยู่ร่างกายผอมโซของเขาคลานอย่างรวดเร็วในเถ้าถ่านที่กองพะเนิน ดูเหมือนว่ายังคงมองหาก้อนหินขนาดใหญ่ เถ้าถ่านสีเทาขาวตกลงบนตัวเขาทีละชิ้น ไม่นานก็ย้อมร่างของเขาให้กลายเป็นสีเทาขาวหลังจากที่เขาคลานไปได้สิบกว่าวินาที ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที ราวกับเป็นรูปปั้นหิน นอนนิ่งอยู่ในกองเถ้าถ่านผ่านไปพักใหญ่ เขาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอย่างแข็งทื่อ ดวงตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นจ้องมองเถ้าถ่านที่ร่วงหล่นลงมาเหนือศีรษะไม่หยุด ค่อยๆ ปรากฏแววตาคลั่งไคล้ระคนตื่นเต้น!
