เร่ร่อนไปมาอยู่ในนรกชายผอมแห้งที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีร่างกายที่แท้จริง เป็นเพียงวิญญาณที่เตร่ไปมาในนรกไม่รู้กี่ปีแล้วในตอนนั้นเอง สายตาว่างเปล่าของชายที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้ ก็จดจ่อไปที่จุดหนึ่งบนผนังหิน ร่างผอมแห้งของเขาสั่นสะท้าน จากนั้นก็กระโดดพรวดไปทางนั้นอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนเสียสติทิศทางที่เขามุ่งหน้าไปอยู่ใกล้กับบริเวณที่ทั้งสองซ่อนตัวอยู่ในความว่างเปล่า เมื่อเห็นวิญญาณอาฆาตนี้พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง หลินชีเยี่ยก็กำ [จั่นไป๋] ในมืออย่างไม่รู้ตัว ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร!แต่ก่อนที่หลินชีเยี่ยจะออกจากความว่างเปล่าเพื่อโจมตีวิญญาณอาฆาต ชายคนนั้นก็พุ่งตัวลงกับพื้นทันที สองมือประคองก้อนหินขนาดเท่าไข่นกพิราบขึ้นมาจากมุมผนัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคลุ้มคลั่งจนถึงตอนนี้ ในระยะใกล้ขนาดนี้ หลินชีเยี่ยถึงได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายชัดเจน“ทองคำ… ทองคำ! ทองคำเยอะมาก… ทองคำก้อนใหญ่!”ในเวลานี้ ชายคนนั้นก็เงยหน้าอ้าปาก สองมือประคองก้อนหินขนาดใหญ่นั้น ยัดเข้าปากอย่างบ้าคลั่งก้อนหินนั้นใหญ่เกินไป มันถ่างปากที่แห้งผากของเขา จนเลือดไหลออกมาจากมุมปาก หยดลงบนร่างกายท่อนบนที่ผอมโซ ขอบหินที่คมกรีบตัดริมฝีปาก ฉีกเนื้อเยื่อเป็นแผลที่น่าสยดสยองหลายแผล แต่ถึงกระนั้น ชายคนนั้นก็ยังคงยัดมันเข้าไปในปากของตัวเองอย่างบ้าคลั่งราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อได้เห็นฉากที่แปลกประหลาดและน่าสยดสยองเช่นนี้ อันชิงอวี๋และหลิ
